Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 września 2010 r. D. W., M. W., M. W. i J. W. wystąpili z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 794/09 wezwano wnioskodawców do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł z tytułu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w terminie 7 dni, pod rygorem jej ściągnięcia.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie D. W. i M. W. podnieśli, że w niniejszej sprawie była im przyznana pomoc, a niezależnie od tego złożony był wniosek o uzasadnienie wyroku wraz z wnioskiem o pomoc i nie został przez WSA w Warszawie rozpoznany.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. przyznano D. W. i M. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, w pozostałym zakresie wniosek oddalono.
Wobec powyższego należało rozpoznać zażalenie na zarządzenie z dnia 21 września 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku.
Zgodnie z treścią art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Powyższego obowiązku nie mają jedynie podmioty ustawowo zwolnione od kosztów sądowych (art. 239 p.p.s.a.) lub te, które uzyskały prawo pomocy obejmujące takie zwolnienie (art. 241 - 245 p.p.s.a.).
Skoro D. W. i M. W. nie uzyskali zwolnienia od kosztów sądowych i nie przysługuje im takie zwolnienie z mocy prawa, to wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej było zgodne z obowiązującymi przepisami.
Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.