Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. l. przyznania prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 grudnia 2005 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że z treści wniesionej skargi wynikało, iż skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z dnia 30 stycznia 2006 r. został przesłany wnioskodawcy urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nie podjęta w terminie, dwukrotnie awizowana przesyłka została zwrócona przez Urząd Pocztowy do Sądu wywołując skutek doręczenia na podstawie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W tym stanie rzeczy wniosek A. I. o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 6 marca 2006 r.
W związku ze złożeniem sprzeciwu zarządzenie powyższe straciło swoją moc, a sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy zarządził w dniu 6 kwietnia 2006 r. o ponownym przesłaniu formularza o przyznanie prawa pomocy celem jego wysłania i wypełnia przez stronę.
Skierowane do A. I. pismo, zwrócone zostało do Sądu z adnotacją "nie podjęte w terminie" i uznane za prawidłowo doręczone. W związku z tym Sąd skarżonym postanowieniem odmówił przyznania prawa pomocy stronie skarżącej na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. l. zarzucił że pozostawienie przez Sąd jego wniosku bez rozpoznania "jest aktem niehumanitarnym" i ponownie podkreślił swoją trudną sytuację materialną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek, który powinien zawierać oświadczenie wnioskodawcy obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a nadto wniosek ten winien być złożony na urzędowym formularzu (art. 252 p.p.s.a.), którego wzór określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby dyspozycje określonym wskazanym wyżej przepisem i art. 246 § 1 p.p.s.a. zostały przez nią spełnione, a tym samym nie podważyła zasadności orzeczenia Sądu wydanego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 p.p.s.a.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.