Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2012 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo uczestniczki postępowania J. B. z dnia 30 maja 2012r.
W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w związku ze złożonym pismem z dnia 30 maja 2012 r., będącym odpowiedzią na skargę uczestniczka postępowania J. B. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez nadesłanie jego dwóch odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem, dla doręczenia ich stronom postępowania, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania
W odpowiedzi na wezwanie uczestniczka postępowania złożyła jedynie w dwóch egzemplarzach załącznik do pisma z dnia 30 maja 2012 r., stanowiący odpis wyroku Sądu Rejonowego we Włocławku Wydziału II Karnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt II K 244/10.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2012 r. uczestniczka postępowania ponownie została wezwana do nadesłania dwóch odpisów pisma z dnia 30 maja 2012 r. poświadczonych za zgodność z oryginałem, dla doręczenia ich stronom postępowania, w terminie 7 dni od dnia odebrania ww. wezwania, pod rygorem pozostawienia przedmiotowego pisma bez rozpoznania.
Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych przedmiotowego pisma we wskazanym zakresie na podstawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "p.p.s.a.") pozostawiono je bez rozpoznania. Sąd I instancji wskazał, iż przesyłkę zawierającą wezwanie doręczono uczestniczce postępowania w dniu 25 czerwca 2012 r. Sąd I instancji ustalił, iż uczestniczka postępowania nie uzupełniła braków formalnych przedmiotowego pisma, w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, który upłynął w dniu 3 lipca 2012 r.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący J. F., wnosząc o jego uchylenie wnosząc o dokładne zbadanie jego kłopotów życiowych związanych z przedmiotową sprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu lecz z innych powodów niż podniesione w zażaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 49 § 1 p.p.s.a. i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art. 49 § 2 p.p.s.a..
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać dalszego biegu w postępowaniu sądowym, przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia go w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skutkiem nie uzupełnienia powyższego braku lub jego nie poprawienia jest zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (§ 2).
Wobec stwierdzenia, że pismo uczestniczki postępowania nie wyczerpuje dyspozycji normy prawnej określającej wymogi jakie winno on spełniać, uczestniczka postępowania została wezwana przez Sąd I instancji do uzupełnienia braku formalnego złożonego pisma poprzez nadesłanie jego 2 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem. Uczestniczka postępowania w zakreślonym terminie nadesłała dwa odpisy wyroku Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt II K 244/10 stanowiącego załącznik do odręcznie sporządzonej odpowiedzi na skargę, której dotyczyło wezwanie.
Podzielić należy pogląd, iż przedmiotem wezwania kierowanego przez przewodniczącego do strony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. może być tylko usunięcie takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2583/04, dostępne http://cbois.nsa.gov.pl).
Zatem nie każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do pozostawienia go bez rozpoznania bądź odrzucenia, bowiem podstawa takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny. tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 352/08, dostępne http://cbois.nsa.gov.pl).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odmienna interpretacja dokonana przez Sąd I instancji na gruncie niniejszej sprawy jest nadinterpretacją w/w przepisu. Bowiem braku odpisu odpowiedzi na skargę nie można zakwalifikować do braku istotnego, zwłaszcza, że uczestniczka postępowania wykonała częściowo skierowane do niej wezwanie nadsyłając załączniki do sporządzonej odręcznie odpowiedzi na skargę.
W sytuacji, gdy Sąd I instancji dysponował przedmiotową odpowiedzią na skargę, był władny wykonać dodatkowe kopie pisma we własnym zakresie, celem doręczenia pozostałym stronom postępowania.
Natomiast pozostawienie przedmiotowego pisma uczestniczki bez rozpoznania mając na uwadze jego treść (odpowiedź na skargę) będzie powodowało, to, że Sąd go nie weźmie pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy. Chyba nie taki jest sens przepisu art. 49 § 2 p.p.s.a., należy go rozumieć w ten sposób, iż przede wszystkim ma to być brak istotny oraz uniemożliwiający nadanie pismu biegu, to oznacza brak reakcji Sądu na wnioski wynikające z treści tego pisma.
W niniejszej sprawie byłby to brak możliwości doręczenia odpisu pisma pozostałym stronom. Tą techniczną kwestię Sąd może "wykonać" we własnym zakresie. Natomiast samo pismo poza wyrażeniem stanowiska co do złożonej skargi nie zawiera żadnych wniosków dowodowych ani dotyczących przebiegu postępowania sądowego, któreby skutkowały pominięciem przez Sąd czynności związanych z biegiem konkretnej sprawy. Natomiast taką czynnością nie będzie konieczność sporządzenia kserokopii pisma celem doręczenia pozostałym stronom, które to kopie Sąd może wykonać we własnym zakresie, obciążając ewentualnie uczestniczkę stosowną opłatą kancelaryjną.
Powyższe stanowisko jest jednolite w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I OZ 935/09, z dnia 7 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 768/09, z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 732/09, niepubl., z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 1013/09).
Z tych też powodów zastosowanie sankcji, o której mowa w przepisie art. 49 § 2 p.p.s.a. było zbyt rygorystyczne.
W tym miejscu należy wskazać, iż w niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia prawidłowości wydania zarządzenia z dnia 2 sierpnia 2012 r. o pozostawieniu pisma uczestniczki postępowania z dnia 30 maja 2012 r. bez rozpoznania. Z tych względów okoliczności podniesione przez skarżącego w zażaleniu dotyczące dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami nie mogły zostać uznane za zasadne.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a. uchylił zaskarżone zarządzenie.