Uzasadnienie
II OZ 1049 / 10
Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z. i B. D. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o pozostawieniu bez rozpoznania pisma skarżących z dnia 9 czerwca 2010 r.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ponieważ treść pisma skarżących z dnia 9 czerwca 2010 r. budziła wątpliwość Sądu pierwszej instancji, co do ich intencji ze względu na akcentowaną w nim kwestię zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz mając na uwadze, iż wniesione ono zostało po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia z dnia 31 maja 2010 r. o odrzuceniu ich skargi i o zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 100 złotych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do skarżących o wyjaśnienie charakteru tego pisma. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący powtórzyli jedynie żądanie zwrotu poniesionych przez nich kosztów. Jak wynika natomiast z akt sądowych, co też podkreślił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym zarządzeniu, kwestie podnoszone przez skarżących w piśmie z dnia 9 czerwca 2010 r., odnoszące się do zwrotu kosztów zostały im już wyjaśnione w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 maja 2010 r. oraz wyczerpująco w piśmie z dnia 18 czerwca 2010 r.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone zarządzenie pozostawiające bez rozpoznania pismo skarżących z dnia 9 czerwca 2010 r. za wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił zażalenie.
Pismem z dnia 15 listopada 2010 r. Z. i B. D. wnieśli na podstawie art. 157 w związku z art. 166 p.p.s.a. o uzupełnienie ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślając, iż zostało ono wydane z pominięciem kilku kwestii zawartych w zażaleniu z dnia 13 września 2010 r. I tak, wskazując, iż w dniu 18 maja 2010 r. odbyła się rozprawa, na której byli obecni oboje skarżący (rozprawę odroczono), podkreślili, iż w jej wyniku ponieśli koszty, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał w ww. postanowieniu, kto ma je pokryć. Następnie skarga została odrzucona na posiedzeniu niejawnym postanowieniem Sądu pierwszej instancji z dnia 31 maja 2010 r., w którym wskazano na błędne pouczenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, co do środków zaskarżenia, przez co skarżący ponieśli koszty, na które naraziło ich Kolegium i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie art. 166 p.p.s.a. reguły odnoszące się do wyroków, a określone we wskazanych wyżej przepisach, znajdują zastosowanie również w odniesieniu do postanowień.
Stwierdzić trzeba, iż przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2010 r. w zakresie pozostawienia bez rozpoznania pisma skarżących z dnia 9 czerwca 2010 r., kwestionującego wysokość zwrotu kosztów zasądzonych w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jedynie kontroli legalności ww. zarządzenia, wskazując co stanowiło podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdzić trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 października 2010 r. orzekł o całości zażalenia, a w sprawie nie zaistniała podstawa do zamieszczenia dodatkowego rozstrzygnięcia, które według przepisów ustawy miałby Sąd ten zamieścić. Zatem nie było też podstaw do uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Argumentacja zawarta we wniosku skarżących jest natomiast faktycznie próbą zakwestionowania prawidłowości prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi Z. i B. D. i zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu, poprzez wykazywanie, że poniesione koszty były rzeczywiście wyższe od zasądzonych. Nie mogła ona jednak wywrzeć oczekiwanego przez skarżących skutków, skoro inny był przedmiot postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonego wydaniem postanowienia z dnia 20 października 2010 r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 20 października 2010 r., jako nie spełniający wymogów, o jakich mowa w art. 157 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a.