Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Z. K. i E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 października 2009 r. w sprawie ze skarg B. G., J. G., Z. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) marca 2009 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że od złożonych przez pełnomocnika skarżących, będącego radcą prawnym w jednym piśmie skarg kasacyjnych został uiszczony jeden wpis w kwocie 250 zł (wysokość wpisu od jednej skargi kasacyjnej). Z tego względu Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do wykazania, w czyim imieniu został uiszczony wpisu od skargi kasacyjnej, pod rygorem przyjęcia, że wpis uiszczono w imieniu B. G. i J. G., z uwagi na to że z rachunku bankowego B. G. został dokonany przelew. W odpowiedzi pełnomocnik wskazał, że wpis został uiszczony w imieniu wszystkich skarżących.
W takiej sytuacji Sąd przyjął, że to skarga kasacyjna Z. K. i E. K., podlegająca opłacie stałej w kwocie 250 zł, wniesiona przez radcę prawnego, nie została należycie opłacona i z tego względu podlega odrzuceniu, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a."
W zażaleniu na postanowienie z dnia 21 stycznia 2010 r. skarżący Z. K. i E. K., reprezentowani przez radcę prawnego, zarzucili naruszenie art. 178 i 221 p.p.s.a. w związku z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W ocenie skarżących skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg B. G., J. G., Z. K. i E. K., to oznacza, że skarżący mają wspólny interes prawny, a zatem skarga kasacyjna tych osób podlega jednemu wpisowi.
Skarżący podnieśli, że stosownie do art. 51 p.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie wystąpić w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tego samego aktu lub czynności albo bezczynności. W tej sprawie Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg B. G., J. G., Z. K. i E. K. i wydał jeden wyrok oddalający obie skargi, zawierający jedno uzasadnienie odnoszące się łączenie do obu rozpatrywanych skarg. W konsekwencji samodzielność i odrębność połączonych spraw przestała w przedmiotowej sprawie istnieć na etapie składania środków odwoławczych.
Skarżący wspólnie stanowili stronę uprawnioną do wniesienia jednej skargi kasacyjnej w celu zaskarżenia wyroku, rozstrzygającego o jednym i tym samym interesie prawnym skarżących. Wniesione przez skarżących skargi oparte zostały na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. W rezultacie od skargi kasacyjnej, jako jednego pisma procesowego w rozumieniu art. 173 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany był wnieść jeden wpis. Opłatę wnosi się od pisma jakim jest skarga kasacyjna, zaś skargę kasacyjna wnosi się od jednego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy wskazać, że wywody zawarte w zażaleniu dotyczące wykładni art. 111 p.p.s.a. nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Należy bowiem wskazać, że okoliczność, iż sprawy ze skarg B. G. i J. G. oraz Z. K. i E. K. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z uwagi na to, że mogły być objęte jedną skargą nie przesądza o tym, że od skarg kasacyjnych od wyroku z dnia 30 października 2009 r., wniesionych przez skarżących w jednym piśmie powinien być uiszczony jeden wpis.
Rozstrzygające znaczenie w tej sprawie mają przepisu dotyczące uiszczania opłat sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych zawarte w rozdziale 2 Koszty sądowe ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestie dotyczące obowiązku uiszczania opłaty sądowej od pisma wnoszonego przez kilka osób reguluje wprost art. 214 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienie lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielenie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
W rozpoznawanej sprawie uprawnienia i obowiązki skarżących B. G. i J. G. oraz skarżących Z. K. i E. K. związane z przedmiotem zaskarżenia nie są wspólne. B. G. i J. G. jak i Z. K. i E. K. reprezentują swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. Nie zmienia tego fakt, że cel, który skarżący chcą osiągnąć zaskarżając decyzją a następnie wyrok z dnia 30 października 2009 r. jest dla nich wspólny. W rozpoznawanej sprawie wspólne uprawnienia i obowiązki, w rozumieniu art. 214 § 2 p.p.s.a. byłyby wówczas, gdyby wynikały ze wspólnego dla nich tytułu prawnego do określonej nieruchomości.
Natomiast w tej sprawie skargi kasacyjne złożone zostały przez właścicieli różnych nieruchomości, a zatem każdy z nich reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego. Z tego względu B. G. i J. G., których uprawnienie (interes prawny w tej sprawie) wynika z prawa własności do wspólnej nieruchomości zobowiązani są do uiszczenia jednego wpisu, a Z. K. i E. K., których uprawnienie (interes prawny w tej sprawie) wynika z prawa własności do innej nieruchomości są zobowiązani do uiszczenia odrębnego wpisu.
Tym samym skargi kasacyjne od wyroku, mimo wniesienia ich w jednym piśmie podlegały odrębnemu wpisowi, w pełnej wysokości, który to obowiązek dotyczył B. G. i J. G. oraz osobno Z. K. i E. K., stosownie do przepisu art. 214 § 2 zd. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe względy na uwadze skarżący Z. K. i E. K. zobowiązani byli uiścić osobny wpis od skargi kasacyjnej, bez względu na to, że zaskarżając wyrok zmierzają do tego samego celu co skarżący B. G. i J. G. Skoro skarżący Z. K. oraz E. K. reprezentowani przez radcę prawnego wnosząc skargę kasacyjną, która podlegała opłacie stałej nie uiścili tej opłaty, to skarga taka słusznie została odrzucona na podstawie art. 221 p.p.s.a., który miał zastosowanie w tej sprawie w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej i wydania zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.