Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej I. J. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r., którą ustalono jednorazową opłatę w kwocie 14.540 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego i ze zbyciem przez skarżącą działek nr [...] w B. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zawarty w skardze na ww. decyzję wniosek został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 czerwca 2016 r. Następnie skarżąca pismem z dnia 12 lipca 2016 r. ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w nim, że obowiązek uiszczenia spornej powoduje dla niej konieczność zaciągnięcia kolejnych pożyczek czy kredytu.
Z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła w roku 2015 stratę w wysokości ponad 20.000 zł. Utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia w kwocie ok. 2.000 zł miesięcznie, z czego prawie wszystko przeznacza na spłatę pożyczek i rat umowy leasingowej oraz na bieżące utrzymanie. Nie stać jej na uiszczenie spornej opłaty, a dodatkowo może mieć problem z uzyskaniem kolejnej pożyczki na ten cel. Do wniosku dołączono kopie informacji o wysokości dochodu w 2015 r., nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne i dokumentów bankowych oraz faktur za gaz, wywóz śmieci, prąd, dostawę wody i ubezpieczenie nieruchomości.
Ponownie odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarżąca wprawdzie w obecnie rozpoznawanym wniosku zawarła argumentację wskazującą na to, że jej sytuacja majątkowa może utrudnić wykonanie zaskarżonej decyzji, to jednak argumentacja ta nie mogła zostać uznana za wykazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu, po pierwsze zapłata określonej sumy pieniężnej na rzecz gminy (a do tego sprowadza się wykonanie zaskarżonej decyzji) nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem, ponieważ ewentualnie nienależnie uiszczona opłata podlegać będzie zwrotowi.
Po drugie zaś uiszczenie kwoty 14.540 zł nie może być poczytane za "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). O szkodzie takiej można bowiem mówić wyłącznie w razie gdy nie będzie ona mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Ustalona w zaskarżonej decyzji opłata została wyliczona w związku ze zbyciem w 2014 r. przez skarżącą nieruchomości za kwotę 112.500 zł, zatem kwota spornej opłaty nie może być uznana za znaczną w kontekście ceny uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.
Dodatkowo Sąd zauważył, że z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że skarżąca nie prowadzi gospodarstwa domowego sama, a więc ponoszone ciężary, o których mowa we wniosku, także – jak można przypuszczać – nie pozostają wyłącznie zobowiązaniami skarżącej.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. J., zaskarżając je w całości i wnosząc o uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu skarżąca podkreśliła, że w razie konieczności zapłaty wnikającej z decyzji kwoty będzie zmuszona do zaciągnięcia dodatkowych zobowiązań, co wiąże się z kosztami, których zwrot przedmiotowej kwoty nie zrekompensuje. Nadto skarżąca oświadczyła, że zamieszkuje wspólnie z dorosłym synem, który utrzymuje się samodzielnie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżąca nie wskazała żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w analizowanym przepisie. Przede wszystkim słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że możliwość zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty wyklucza zaistnienia przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Nie wyjaśnienie natomiast, co stało się z kwotą uzyskaną z tytułu sprzedaży, podważa ocenę, że skarżąca w pełni wyjaśniała swoją sytuację finansową, a co z kolei wyklucza możliwość udzielenia jej ochrony tymczasowej. W tym stanie sprawy, argumentacja zażalenia nie jest w stanie podważyć twierdzeń zawartych w kontrolowanym postanowieniu Sądu pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.