Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym – I.O. i K.O. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] marca 2011 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta Siedlce z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie oddalono skargę wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. Uzasadnienie tego wyroku doręczono skarżącym w dniu 27 grudnia 2011 r.
W dniu 20 stycznia 2012 r. skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w postaci częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Odmawiając wstrzymania wskazanych wyżej decyzji, Sąd I instancji wyjaśnił, że wstrzymanie wykonania decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny jest możliwe jedynie do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Nie ma więc podstaw do wstrzymania przez Sąd I instancji wykonania zaskarżonej decyzji po wydaniu wyroku oddalającego skargę. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał wniosek za niedopuszczalny.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący. Wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z wnioskiem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga, że postępowanie przed Sądem I instancji zostało zakończone wyrokiem z dnia 3 listopada 2011 r. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. O powyższym świadczy z jednej strony fakt, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.), a z drugiej strony możliwość wstrzymania przez Sąd I instancji wykonania zaskarżonego aktu do czasu uprawomocnienia się wyroku w przypadku uwzględnienia skargi (art. 152 p.p.s.a.).
W konsekwencji zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wydaniem wyroku czy też postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma ani obowiązku ani też uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej. Oznacza to, że Sąd I instancji trafnie odmówił skarżącym wstrzymania wykonania decyzji objętych wnioskiem.
Należy jednak wskazać, że Sąd I instancji błędnie wskazał jako podstawę postanowienia przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który dotyczy odrzucenia skargi niedopuszczalnej z przyczyn innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 p.p.s.a. Cytowany przepis nie znajduje odpowiedniego zastosowania względem wniosków o udzielenie ochrony tymczasowej, a złożony w sprawie wniosek w tym przedmiocie nie był wnioskiem niedopuszczalnym, lecz nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na wcześniejsze wydanie wyroku w pierwszej instancji. Uznać jednak należy, że wobec prawidłowego rozstrzygnięcia i trafnego uzasadnienia, uchybienie to nie miało wpływu na wynik postępowania w zakresie wstrzymania wykonania decyzji objętych wnioskiem i jako takie nie mogło uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów i na podstawie 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.