Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. L. K. – P. wniosła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), którą umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane jej odwołaniem od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia (...) września 2009 r., nr (...), zezwalającej na prowadzenie robót budowlanych na działce nr ew. (...) położonej w K. przy ul. W. (...).
W powyższej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1370/10, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia przedmiotowego wniosku.
W zażaleniu L. K. – P. zarzuciła powyższemu orzeczeniu mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że złożony w ramach skargi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów powinien zostać uzasadniony odrębnie od uzasadnienia skargi;
- - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów w sytuacji, gdy uzasadnienie skargi obejmowało także uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów, a nadto argumentacja wskazana w uzasadnieniu skargi wyraźnie przemawiała za potrzebą wstrzymania zaskarżonych decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w treści całej skargi znajdują się okoliczności uzasadniające złożony przez skarżącego wniosek, który składany jest w jej ramach, w nawiązaniu do okoliczności faktycznych i prawnych stanowiących jej podstawę.
Mając powyższe na uwadze L. K. – P. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w zakresie przedmiotowego wniosku Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z konstrukcji tego przepisu, spoczywa na skarżącym. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09).
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że skarżąca nie wykazało w sposób wystarczający okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie zaskarżonego aktu. W skardze odnośnie przedmiotowego wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja może istotnie wpłynąć na postępowanie w przedmiocie udzielenia spółce pozwolenia na budowę. Wybudowanie planowanego zespołu wysokokubaturowych budynków wpłynęłoby natomiast na zmianę charakteru urbanistycznego działki zajętej pod taką inwestycję oraz działek bezpośrednio sąsiadujących.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa argumentacja nie wystarcza aby przekonać Sąd o konieczności zastosowania w stosunku do skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji zasadnie zatem postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. omówił wstrzymania jej wykonania.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.