Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego R. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił w żaden sposób wniosku, nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych też przyczyn Sąd postanowił jak powyżej na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. C., wskazując, że wykonanie budynku w trakcie rozpatrywania skargi oraz zasiedlenie budynku przez kilkadziesiąt a nawet kilkaset osób spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż usunięcie takiego budynku będzie praktycznie niemożliwe. Ponadto zacienienie jego posesji spowoduje obniżenie jej wartości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Brak z kolei uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i już tylko z tego powodu stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Skarżący nie spełnił obowiązku uprawdopodobnienia istnienia niebezpieczeństw z art. 61 § 3 P.p.s.a., ponosząc skutki nie wykazania konieczności udzielenia mu w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej.
Odnosząc się do argumentacji przedstawionej we wniesionym zażaleniu, wyjaśnić trzeba, iż jej przedstawienie na tym etapie postępowania sądowego nie może uzasadniać uwzględnienia zażalenia. Niezależnie jednak od powyższego zauważyć także należy, iż sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. O ile, bowiem realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego.
Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. O ile, zatem można przyjąć uwagi, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami, o tyle nie można uznać, że okoliczności te same w sobie mają charakter wymagany przez art. 61 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.