Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 960/15 sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie ze skargi D.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", pozostawił wniosek skarżącej z dnia 23 kwietnia 2016 r. bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 23 kwietnia 2016 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Na mocy zarządzenia z dnia 13 czerwca 2016 r. został skarżącej przesłany obowiązujący formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do sądu, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie, skarżąca nie wykonała wezwania. W związku z tym, na mocy art. 257 p.p.s.a., wniosek skarżącej z dnia 23 kwietnia 2016 r. został pozostawiony bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła skarżąca kwestionując prawidłowość jego wydania i domagając się jego uchylenia i zmiany poprzez przyznanie jej prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadą jest, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Wzór i sposób udostępniania urzędowego formularza o którym mowa w art. 252 § 1 p.p.s.a. określa Rada Ministrów (art. 256 p.p.s.a.). Przepis art. 257 p.p.s.a. przewiduje sankcje za niedopełnienie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy wymogów, o których mowa w art. 252 p.p.s.a. A mianowicie wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie innej niż przewidują przepisy stanowi jego brak formalny o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to czy wniosek złożyła osoba fizyczna czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08, CBOSA).
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 r. sygn. akt II OZ 180/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy. Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła pismem z dnia 23 kwietnia 2016 r. W związku z tym, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu celem usunięcia tego braku, na mocy zarządzenia z dnia 13 czerwca 2016 r., skarżącej został przesłany obowiązujący formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej celem jego wypełnienia i podpisania i odesłania do sądu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe zostało skarżącej doręczone w dniu 1 lipca 2016 r. Ustawowy termin do usunięcia omawianego braku upłynął bezskutecznie z dniem 8 lipca 2016 r., zatem prawidłowo pozostawiono wniosek skarżącej z dnia 23 kwietnia 2016 r. bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.