Uzasadnienie
Zarządzeniem z 12 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał C.K. (dalej jako "skarżąca") do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od zażalenia wniesionego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 lipca 2014 r. o odrzuceniu zażalenia. Jako podstawę wezwania Sąd I instancji wskazał § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie.
Skarżąca wskazała, że nie składała środka odwoławczego co do istoty sprawy, a więc zastosowanie znajdzie w sprawie 227 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto podniosła szereg argumentów dotyczących jej sytuacji materialnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli pismo jest zażaleniem, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wynikają z przepisów ustawy p.p.s.a. Wyjątkami tymi są podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.), instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.) oraz przedmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sytuacjach przewidzianych w art. 227 § 1 i 2 oraz w art. 220 § 4 p.p.s.a.
Sprawa nie jest jedną ze spraw objętych ustawowym zwolnieniem od kosztów. Ponadto skarżąca kilkukrotnie składała wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wnioski w tym przedmiocie oddalił. Zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdzie także art. 220 § 4 ani też art. 227 § 2 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów dotyczy wyłącznie sytuacji, w której Sąd I instancji odrzuca skargę, skargę o wznowienie postępowania, skargę kasacyjną lub zażalenie, uznając, że nie zostały one prawidłowo opłacone. Zażalenia wniesione na postanowienia sądu o odrzuceniu tych nieopłaconych środków prawnych, wolne są od wpisu. W niniejszej sprawie, powodem odrzucenia zażalenia był natomiast brak zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 194 § 4 p.p.s.a.), a nie brak uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Norma art. 227 § 1 p.p.s.a dotyczy natomiast sytuacji, w której skarga zostaje skutecznie wniesiona, a sprawa zakończona wydaniem wyroku przez Sąd I instancji.
W przypadku, kiedy strona nie kwestionuje samego wyroku (a więc nie wnosi środka odwoławczego co do istoty sprawy), lecz kwestionuje tylko rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów, które zostało wydane w związku z tym wyrokiem, to wówczas zażalenie w tym przedmiocie wolne jest od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę skarżącej, a więc nie zostało wydane rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, a cytowane art. 227 § 1 i 2 p.p.s.a. nie znajdują zastosowania.
Oznacza to, że skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od zażalenia. Sąd I instancji prawidłowo ustalił wysokość wpisu, wskazując właściwą podstawę prawną wezwania skierowanego do skarżącej
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.