Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie i oddalił wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż w dniu 18 marca 2005 r. Burmistrz Miasta Dębica wydał decyzję umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania mieszkania na parterze budynku przy ul. [...] w Dębicy na lokal usługowo – handlowy. Skoro zatem zostało umorzone jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, to z tej samej przyczyny jako ściśle z nim związane umorzeniu podlega postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania nie podlega uwzględnieniu, gdyż zwrot kosztów jest możliwy tylko w sytuacjach wymienionych w art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), natomiast przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu kosztów postępowania w sytuacji wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w kwocie 340 zł, oraz zasądzenia na jej rzecz także kosztów postępowania zażaleniowego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że Sąd odmawiając przyznania kosztów postępowania naruszył przepis art. 209 w związku z art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że przepis ten zabrania zasądzenia kosztów na rzecz strony. Sąd błędnie zrozumiał przepis art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż użyte w nim sformułowanie "w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę" nie można rozumieć wyłącznie w ten sposób, że orzeczeniem takim jest wyłącznie wyrok i inne przypadki do których art. 209 ustawy odsyła. Podobny argument pełnomocnik skarżącej wysunął wobec art. 200 powołanej ustawy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej uznał za niedopuszczalne w państwie prawa to, że obywatel ponosi koszty postępowania sądowego, a następnie nie uzyskuje ich zwrotu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o zwrot kosztów może zostać rozstrzygnięty w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę, lub orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie przesłanka przewidziana w art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ewidentnie nie zachodzi.
W sprawie nie ma też zastosowania w art. 200 powołanej ustawy, zaś użyte w zażaleniu argumenty, są jedynie polemiką z prawidłową wykładnią językową dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na gruncie przepisów regulujących zwrot kosztów postępowania.
W przepisach regulujących kwestię orzeczenia o umorzeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej brak jest odesłania do odpowiedniego zastosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział I), które dawałyby podstawę do odpowiedniego ich stosowania w przypadku orzeczeń o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, iż brak jest podstawy do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wskazane w art. 209 ustawy.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.