Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 211/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił skargę W. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że W. S. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję MSWiA z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2017 r. (w postanowieniu sądu wojewódzkiego powołano oczywiście błędną datę powyższej decyzji, prawidłowo należało wskazać, że chodzi o decyzję z dnia [...] września 2007 r.) w sprawie uchylenia materialno-technicznej czynności zameldowania W. S. na pobyt stały w lokalu [...] przy ul. [...] w Warszawie
Zarządzeniami z dnia 23 stycznia 2017 r. Przewodnicząca Wydziału IV WSA w Warszawie wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie: własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz 2 odpisów skargi. Zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin do wykonania wezwań i pouczono o rygorze odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 4 lutego 2017 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący złożył zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu, które postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OZ 370/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi i nie uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł (skarżący wpłacił tylko 100 zł) skarga nie mogła otrzymać dalszego biegu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. S., wskazując że sędzia WSA "przekroczyła swoją kompetencję, żądając złośliwie opłaty 200 zł".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; "Ppsa") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 zdanie pierwsze Ppsa, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl natomiast § 3 powołanego przepisu, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W sprawie niesporne jest, że skarżący pomimo nałożonego na niego obowiązku nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz złożenie 2 jej odpisów, jak również nie uiścił wpisu od skargi zgodnie ze skierowanymi do niej zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 stycznia 2017 r. W judykaturze przesądzono już, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z tego stanowiska wynika, że nawet złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po wyznaczonym terminie, o którym mowa w art. 49 § 1 Ppsa, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, ONSAiwsa 2014/3/39, LEX nr 1404016, OSP 2014/9/84).
W tych warunkach zasadność odrzucenia skargi W. S. na decyzję MSWiA z dnia [...] grudnia 2016 r. w oparciu o normy prawne wynikające z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa oraz art. 220 § 3 Ppsa nie może podlegać zakwestionowaniu.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.