Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 603/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. sp. z o.o., zw. dalej skarżącą, na decyzję Wojewody D., zw. dalej Wojewodą, z dnia 18 czerwca 2015 r. w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę i rozbudowę na cele hotelowo-biurowe oficyny wschodniej budynku.
W motywach zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2015 r. wezwano skarżącą zastępowaną przez pełnomocnika, do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie do akt sądowych 5 odpisów skargi, pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej oraz dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 września 2015 r. (dowód doręczenia: k. 20 akt sądowych). Pismem nadanym w dniu 15 września 2015 r. pełnomocnik nadesłał 5 egzemplarzy skargi, odpis pełnomocnictwa z dnia 23 lipca 2015 r. udzielonego mu przez prezesa zarządu spółki T. sp. z o.o. I. F. oraz wyciąg z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego spółki pn. Z. P. O. "O." sp. z o.o.
Rozpatrując sprawę sąd wskazał, że do skargi spółki (pierwsza czynność procesowa) nie dołączono pełnomocnictwa udzielonego jej pełnomocnikowi, ani dokumentu wskazującego na sposób reprezentacji skarżącej. W sprawie wystosowano wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, które zostało skutecznie doręczone. W odpowiedzi na to wezwanie do akt wpłynęło pełnomocnictwo, jednak towarzyszący mu wyciąg z rejestru przedsiębiorców KRS nie wskazywał na sposób reprezentacji strony skarżącej, gdyż dotyczył zupełnie innego podmiotu, to jest Z. P. O. "O." sp. z o.o. (k. 23-27 akt sądowych). Tak więc w ocenie sądu pierwszej instancji, w terminie 7-dniowym wyznaczonym dla uzupełnienia braków skargi braki owe nie zostały uzupełnione. Strona skarżąca nie przedłożyła bowiem dokumentu stwierdzającego sposób reprezentacji spółki. Zdaniem sądu, niespełnienie przez przedstawiciela ustawowego lub organ albo osobę, o której mowa w art. 28 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., w tym pełnomocnika, obowiązku wykazania swego umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu, stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., stanowiło podstawę do odrzucenia skargi.
W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wskazała na naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, poprzez przyjęcie, że brak złożenia przez skarżącą dokumentu określającego umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa w imieniu strony, w szczególności aktualnego na dzień wniesienie skargi odpisu z KRS i niewykonanie wezwania do przedłożenia tego dokumentu jest brakiem formalnym stanowiącym podstawę odrzucenie skargi, przez uznanie, że niewykonanie wezwanie do złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania powodowało, że skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu.
W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że (1) w aktach administracyjnych znajduje się wydruk z KRS strony, (2) że w toku postępowania dostatecznie wykazała umocowanie prezesa zarządu do działania w imieniu spółki oraz, że dołączenie do pisma z 15 września 2015 r. wydruku z KRS spółki powiązanej było oczywistą omyłką.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę. Jednakże skutki, o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. następują, jeżeli brak formalny uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę z uwagi na nienadesłanie aktualnego na dzień złożenia skargi odpisu z KRS, tym samym stanął na stanowisku, iż nieuzupełnienie tego braku uniemożliwiało nadanie wniesionemu środkowi zaskarżenia właściwego biegu. Stanowisko to uznać trzeba za nazbyt rygorystyczne. Nie można bowiem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OZ 270/12, oraz z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 677/12, dostępne w CBOIS, http://cbois.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wezwanie skarżącego do nadesłania odpisu skargi było uzasadnione, jednakże w przedmiotowej indywidualnej, jednostkowej sprawie niewłaściwe wykonanie wezwania w terminie nie może zamykać stronie prawa do sądu, w przypadku gdy w aktach administracyjnych znajdują się informacje świadczące o prawidłowości umocowania pełnomocnika. Stwierdzenie istnienia umocowania do działania w cudzym imieniu oraz określenie jego zakresu wymaga interpretacji zachowania mocodawcy w kontekście towarzyszących temu zachowaniu okoliczności. W przedmiotowej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się pierwsza i druga strona KRS spółki jednak nie można wykluczyć, na co wskazuje numeracja stron, że do organu wpłynęło sześć stron przedmiotowego dokumentu, reprezentujący spółkę prezes przeglądał akta sprawy administracyjnej i udzielał w niej pełnomocnictw, co więcej osobiście złożył odwołanie od decyzji Prezydenta W., organ przez całe postępowanie traktował ww. jako przedstawiciela spółki, i nie powziął wątpliwości w przedmiocie jego umocowania.
Na marginesie wskazać również należy, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było to, że pełnomocnik skarżącego bez wątpienia dążył do wypełnienia wezwania sądu, a udzielone w sprawie pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę umocowaną.
Mając na względzie powyższe na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko sądu pierwszej instancji uznać należało za nazbyt rygorystyczne. Jego zaakceptowanie stanowiłoby rażące naruszenie zasady zapisanej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd i zakazują zamykania drogi sądowej.
W takim stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a uznać należało za usprawiedliwiony.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w sentencji.
- - ---------------------- 3