Uzasadnienie
I. M. złożyła skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] orzekającą o wymeldowaniu L. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w W. W skardze tej wniosła m.in. o ustanowienie dla skarżącej pełnomocnika z urzędu (pkt 3 skargi).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w sprawie dotyczącej decyzji o wymeldowaniu L. W. z lokalu nr [...] przy ul. K. [...] w W. stronami byli jedynie L. W., działająca przez pełnomocnika I. M. oraz J. G. I. M. nie była stroną w sprawie wymeldowania córki, a jedynie reprezentowała córkę na mocy udzielonego przez nią pełnomocnictwa. Organ podkreślił, że z uwagi na fakt, że I. M. nie posiada interesu prawnego w sprawie jej skarga powinna zostać odrzucona.
Na wezwanie Sądu I. M. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, gdzie jako wnioskodawcę wskazała siebie. Wniosek został podpisany jej własnym imieniem i nazwiskiem. Z treści wniosku wynikało, że dotyczy on sprawy o sygnaturze akt IV SA/Wa 1571/14 ze skargi na ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2014 r.
Postanowieniem z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1571/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił I. M. przyznania prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata. Podstawą tego rozstrzygnięcia Sąd uczynił fakt, że I. M. nie posiada interesu prawnego w sprawie wywiedzionej jej skargą na decyzję Wojewody Mazowieckiego. Wskazano, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym uczestniczyła nie jako strona tego postępowania lecz wyłącznie jako pełnomocnik córki L. W. Brak interesu prawnego skarżącej uniemożliwia rozpoznanie jej skargi a to z kolei powoduje, że skarga ta jest oczywiście bezzasadna. W konsekwencji Sad uznał, że na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", należało odmówić skarżącej prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. M. domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania w przedmiocie prawa pomocy, przekazania wniosku o przyznanie prawa pomocy do sprawy IV SA/Wa 1572/14 ze skargi I. M. Zarzuciła, że w skarżonym postanowieniu Sąd błędnie uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony przez I. M. jako pełnomocnika w sprawie. Żaląca się stwierdziła, że wniosek ten dotyczył innej sprawy ze skargi I. M. jako strony, która toczy się pod sygnaturą akt II SA/Wa 1572/14, a która dotyczy wymeldowania I. M. z tego samego adresu. Skarżąca podniosła, że niejasność polegająca na błędnej sygnaturze powinna być wyjaśniona przez Sąd poprzez wyjaśnienie jakiej sprawy w rzeczywistości wniosek dotyczy. Wskazała, że jej wniosek został potraktowany przez Sąd jako wniosek pełnomocnika. Jej zdaniem, nie powinien być on rozpoznany merytorycznie lecz przekazany do sprawy IV SA/Wa 1572/14, a wywołane nim postępowanie w niniejszej sprawie umorzone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 P.p.s.a. można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 – 6 P.p.s.a. (postanowienie NSA z 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OZ 329/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że I. M. nie posiada interesu prawnego w tej sprawie. Zaskarżona skargą I. M. decyzja w żaden sposób nie dotyczy jej interesu prawnego bowiem ta decyzja nie dotyczy jej uprawnienia jak również nie nakłada na nią żadnego obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Fakt wymeldowania córki z zajmowanego przez nią i matkę mieszkania nie tworzy roszczenia po stronie matki. Sama skarżąca przyznała, że jest jedynie pełnomocnikiem swojej córki L. W., co wynika wprost z pełnomocnictwa (k. 24).
W związku z tym Sąd I instancji, mając na uwadze art. 50 § 1 P.p.s.a. wskazujący, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prawidłowo orzekł, że I. M. nie może wnieść samodzielnie skargi w sprawie córki na decyzję Wojewody Mazowieckiego. Z treści skargi jednoznacznie wynika, że I. M. wnosząc skargę nie działała jako pełnomocnik córki tylko w imieniu własnym.
W związku z tym Sąd I instancji rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony także przez I. M. wiedząc, że wniesienie przez nią skargi było niedopuszczalne zasadnie powołał podstawę prawną z art. 247 P.p.s.a. i odmówił jej na tej podstawie prawa pomocy.
Twierdzenia żalącej się, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie powinien trafić do innej sprawy, w której jest ona stroną i to Sąd powinien wyjaśnić jakiej sprawy dotyczy jej wniosek należy uznać za bezzasadne.
Z treści skargi z dnia [...] lipca 2014 r. wynika, że skarżącą jest I.M. Wnosi ona o ustanowienie pełnomocnika z urzędu dla skarżącej czyli dla I. M. Wniosek o przyznanie prawa pomocy wypełnia I. M. wskazując poprawną sygnaturę akt sprawy, pod którą została założona sprawa z jej skargi. W tych okolicznościach Sąd nie miał podstaw do wyjaśniania treści wniosku. Fakt prowadzenia innej sprawy z udziałem tej samej skarżącej nie zobowiązuje Sądu do weryfikacji pism przychodzących do tej sprawy, kiedy pismo jednoznacznie wskazuje do której sprawy jest adresowane. Ryzyko niewłaściwego oznaczenia sprawy ponosi wyłącznie nadawca.
Także nie jest trafny zarzut zażalenia, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie został złożony przez I. M. jako pełnomocnika L. W. Wręcz przeciwnie, jak to zostało wyżej wskazane Sąd uznał, że I. M. złożyła skargę w imieniu własnym.
Sugerowanie konieczności umorzenia postępowania wywołanego wnioskiem I. M. także nie jest zasadne. Skarżącą w sprawie była I. M. i ona złożyła wniosek. Sąd nie miał podstaw do uznania tego postępowania incydentalnego za bezprzedmiotowe albowiem wniosek istniał i złożył go w przepisanej formie zainteresowany podmiot. To że podmiot ten, jak się okazało, nie mógł skutecznie wnieść o przyznanie prawa pomocy nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania wywołanego jego złożeniem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.