Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2026/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie tego sądu z 15 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi Z. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2010 r., z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu, zostało prawidłowo doręczone na wskazany przez skarżącego adres do doręczeń 22 listopada 2010 r.
W dniu 17 grudnia 2010 r., przy piśmie Konsula Generalnego RP w Monachium z 7 grudnia 2010 r., wpłynął Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek Z. F. z 3 grudnia 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu skarżący poinformował, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z treści postanowienia o jej odrzuceniu. Wyjaśnił jednocześnie, że uchybienie terminu zostało spowodowane wprowadzeniem go w błąd odnośnie daty otrzymania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2010 r., przez A. K., tj. pełnomocnika do doręczeń. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie A. K. o błędnym poinformowaniu skarżącego o dacie doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.
Sąd pierwszej instancji przyjął, że 22 listopada 2010 r. (dzień odebrania postanowienia przez pełnomocnika do doręczeń) był dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Z uwagi na ustanowienie przez skarżącego pełnomocnika do doręczeń, bez znaczenia dla wskazania ww. dnia pozostaje data, w której skarżący został poinformowany przez niego o treści postanowienia Sądu z 15 listopada 2010 r.
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został przez skarżącego złożony w Konsulacie Generalnym RP w Monachium 7 grudnia 2010 r. (data stempla). Zgodnie z art. 83 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoczesne z wniesieniem go do sądu. To oznacza, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu po upływie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Siedmiodniowy termin upłynął 29 listopada 2010 r.
W zażaleniu, Z. F. wniósł o uchylenie powyżej omówionego postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub orzeczenie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący podkreślał, że "wskazane przez Sąd uchybienie terminu to efekt spóźnionych działań pełnomocnik do doręczeń" na które nie miał "żadnego wpływu".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z treści zażalenia można wywnioskować, że skarżący jest przekonany, że termin do wnoszenia pism w jego przypadku powinien być liczony od dat poinformowania go o odbiorze korespondencji lub od dat dowolnie podawanych przez tego pełnomocnika - bez uwzględnienia podpisywanych przez tego samego pełnomocnika, potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sądowych, czy administracyjnych.
Taki pogląd nie może się jednak ostać. W postępowaniu sądowoadministracyjnym odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Jeżeli tego nie może lub nie chce uczynić, doręczający sam oznacza datę doręczenia oraz przyczyny braku podpisu (art. 77 § 1 p.p.s.a.). W przypadku ustanowienia pełnomocnika lub osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom (art. 67 § 5 p.p.s.a.). W sprawie jest niesporne, że dla skarżącego ustanowiony został pełnomocnik do doręczeń.
Powierzenie dokonywania określonych czynności (w tym wypadku odbioru korespondencji i informowania o tym) konkretnej osobie, wiąże się z ryzykiem związanym z zachowaniem się tej osoby. Tym samym, brak należytej komunikacji pomiędzy skarżącym a pełnomocnikiem do doręczeń nie ma wpływu na fakt, że w niniejszej sprawie dla określenia, kiedy skarżący dowiedział się o upływie terminu decydujące znaczenie ma data doręczenia pisma pod adres wskazany przez samego skarżącego.
Skoro zatem w aktach znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2010 r. o odrzuceniu skargi, podpisane z datą 22 listopada 2010 r. (k. 16), prawidłowo Sąd ten uznał, że poinformowanie Z. F. 3 grudnia 2010 r. (lub, jak następnie twierdzi skarżący 2 grudnia – por. pisma na k. 19 i 37) o wydanym postanowieniu pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Skarżący porusza kwestię braku swojej winy w uchybieniu terminu. Ta kwestia nie była przedmiotem oceny, ponieważ Sąd badał fakt upływu 7 dni, a zatem zasadność odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu stosownie do art. 88 p.p.s.a.
Podkreślić jednak należy, że w orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że stronę obciążają negatywne skutki działania (lub zaniechania) osoby przez nią umocowanej (por. np. postanowienia NSA z 4 listopada 2010 r., II OZ 1101/10, z 15 lipca 2010 r., II OZ 708/10, czy z 17 września 2009 r., II OZ 767/09).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.