Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. S. przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie ze skargi O. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 marca 2009 r. miarodajne są nie tylko czynności podjęte przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika będącego radcą prawnym, ale też czynności podejmowane przez A. S. od czasu doręczenia odpisu wyroku z dnia 18 marca 2009 r. wraz z uzasadnieniem do czasu zwrócenia się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony A. S. w dniu 23 kwietnia 2009 r. Trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął z dniem 25 maja 2009 r. Zachowując ten termin, uczestnik postępowania w dniu 23 maja 2009 r. wniósł do Sądu skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego M. K.. Mimo wezwania wnoszący skargę kasacyjną nie uzupełnił braku formalnego tej skargi poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa do sporządzenia skargi kasacyjnej, udzielonego wskazanemu pełnomocnikowi. Skarżący po wydaniu przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, wyjaśniając zarazem, iż nieuzupełnienie braku formalnego spowodowane było dodatkowymi opłatami, których nie był w stanie ponieść. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zastępowany przez pełnomocnika z wyboru A. S., wnosząc w dniu 23 maja 2009 r. skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 marca 2009 r. powinien był liczyć się z koniecznością poniesienia wydatków na ten cel.
Przed wniesieniem skargi kasacyjnej powinien więc zabezpieczyć odpowiednie środki. Jeżeli natomiast sytuacja majątkowa i możliwości płatnicze nie pozwalały A. S. na pokrycie kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika, to już w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej powinien był wystąpić do Sądu o przyznanie prawa pomocy.
W zażaleniu A. S. podniósł, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazał, iż wyznaczenie pełnomocnika z urzędu uzasadnione jest tym, że pełnomocnik z wyboru nie uzupełnił w oznaczonym czasie braków formalnych, co związane było z dodatkowymi opłatami, których uczestnik postępowania nie był w stanie ponieść.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywujący przytoczy okoliczności, które uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Skarżący upatruje brak swojej winy w tym, że nie posiadał wystarczających środków finansowych umożliwiających mu zaskarżenie wyroku z dnia 18 marca 2009 r. W okolicznościach tej sprawy, w sytuacji gdy A. S. został należycie pouczony o sposobie i terminie zaskarżenia wyroku oraz o możliwości przyznania prawa pomocy przez ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, zwlekanie ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 18 marca 2009 r. przez ponad trzy miesiące od dnia otrzymania odpisu tego wyroku z uzasadnieniem trafnie zostało ocenione przez Sąd pierwszej instancji jako brak staranności uczestnika postępowania we własnej sprawie.
Należy podkreślić, iż A. S., wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 marca 2009 r., sporządzoną przez radcę prawnego, w ustawowym terminie. Przyczyną odrzucenia tej skargi kasacyjnej było nienadesłanie pełnomocnictwa do jej sporządzenia. Zdaniem A. S. reprezentujący go radca prawny nie uzupełnił braku formalnego skargi, z uwagi na to, że wnoszący skargę kasacyjną nie był w stanie ponieść dodatkowych opłat. Wskazana przez A. S. okoliczność nie jest wystarczające do przyjęcia, iż nie ponosi on winy w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona została nienależycie pouczona przez Sąd albo nie mogła usunąć przeszkody nawet przy zachowaniu największej staranności.
Należy uznać za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż A. S. wnosząc skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 marca 2009 r. powinien liczyć się z koniecznością poniesienia wydatków na ten cel, a jeżeli nie był w stanie ich ponieść należało wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Ustalenia między A. S. a pełnomocnikiem z wyboru co do sposobu rozliczenia się powinny podjęte zostać na tyle wcześnie, aby skarżący mógł ubiegać się o przyznanie prawa pomocy jeszcze w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej.
Tym samym okoliczność, iż radca prawny sporządzający skargę kasacyjną nie nadesłał pełnomocnictwa, ponieważ jak twierdzi wnoszący skargę kasacyjną, nie był w stanie ponieść dodatkowych opłat, w żaden sposób nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Mając powyższe względy na uwadze trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. na podstawie art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.