Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 18 września 2013 r., po rozpoznaniu skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej w Łasinie (dalej jako “skarżący"), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 7 maja 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu z 14 stycznia 2013 r. w przedmiocie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi. Jednocześnie, w punkcie 3 wyroku Sąd I instancji zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz skarżącego kwotę 1783 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku z 18 września 2013 r. wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U.2013.490) oraz w związku z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W ocenie skarżącego, Sąd I instancji zastosował niewłaściwą stawkę wynagrodzenia radcy prawnego, bowiem w sprawie zasądził stawkę w wysokości 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.), podczas gdy prawidłowo powinien zasądzić 3600 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) cytowanego rozporządzenia). Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz kwoty 5143 zł, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego w całości według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy ustawy p.p.s.a. nie regulują szczegółowych zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych. W przypadku jeśli strona reprezentowana jest przez radcę prawnego, zastosowanie znajdą przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumenty zażalenia. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem niniejszej sprawy była należność pieniężna. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą wysokość opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. Z tego względu w sprawie został uiszczony wpis stosunkowy w kwocie 1526 zł, obliczony jako 1% kwoty 76 272 zł stanowiącej wartość przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., stawka minimalna w postępowaniu w pierwszej instancji przed sądami administracyjnymi, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 6 pkt 6, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50000 do 200000 zł wynosi 3600 zł.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie przyjął wskazanej wyżej stawki wynagrodzenia pełnomocnika, skoro zasądzone w zaskarżonym postanowieniu koszty wynoszą 1783 zł. Jednocześnie jednak z uzasadnienia wyroku w części dotyczącej kosztów nie wynika jakie koszty złożyły się na zasądzoną kwotę, bowiem Sąd I instancji powołał jedynie art. 200 p.p.s.a., nie uzasadniając szerzej rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Uniemożliwia to dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia i stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę w zakresie kosztów postępowania Sąd I instancji będzie zobowiązany szczegółowo przedstawić zarówno podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, a także wskazać konkretne kwoty, jakie składają się na zasądzone koszty. Sąd I instancji zobowiązany będzie również uwzględnić koszty związane z koniecznością sporządzenia złożonego w niniejszej sprawie zażalenia, bowiem zarówno przepisy ustawy p.p.s.a., jak i przepisy odrębne, nie dają podstaw do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny kosztów postępowania w związku z uchyleniem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie kosztów, natomiast koszt ten z pewnością stanowił koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw skarżącego.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.