Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił L.S. (dalej jako "skarżący") przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2014 r. w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania części terenu działki.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z 26 sierpnia 2014 r. oddalił skargę skarżącego na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z [...] marca 2014 r.
Pismem z 12 września 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący wyjaśnił, że nie mógł się stawić na rozprawie, ponieważ w tym czasie "objawił mu się stan zapalny płuc oraz schorzenia ortopedyczne". W tym czasie konsultował się z lekarzem, co potwierdzają kopie otrzymanych skierowań. Skarżący wskazał ponadto, że nie posiada zwolnień lekarskich. Jest przedsiębiorcą i nie może korzystać ze zwolnień, ponieważ jego firma stale jest w tzw. "ruchu".
Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu I instancji, przesłane kopie skierowań świadczą jedynie o tym, że skarżący odbył wizytę w przychodni w celu konsultacji lekarskich dwa dni po rozprawie, tj. 28 sierpnia 2014 r. Skarżący został skierowany do poradni specjalistycznych na dzień 13 listopada 2014 r. i na badania diagnostyczne w pracowni USG na dzień 19 września 2014 r. Zdaniem Sądu I instancji, z dokumentów tych nie wynika, że skarżący nie mógł z uwagi na stan zdrowia, złożyć w terminie (a więc do 2 września 2014 r.) wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Jednocześnie Sąd I instancji zauważył, że z oświadczeń skarżącego wynika, że jego stan zdrowia nie przeszkodził mu w podejmowaniu czynności związanych z prowadzeniem firmy. W ocenie Sądu I instancji oznacza to, że stan zdrowia skarżącego nie był na tyle zły, że nie był on w stanie w sposób prawidłowy pokierować swoimi sprawami, w tym w zakresie postępowania prowadzonego przez sąd administracyjny i wniesienia w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Ponadto Sąd I instancji zauważył, że do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie było konieczne stawiennictwo na rozprawie. Skarżący został pouczony o terminie do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku wraz z doręczeniem zawiadomienia o terminie rozprawy, które odebrał osobiście. W ocenie Sądu I instancji, z przesłanych dokumentów nie wynika, że w okresie, w którym upływał termin do złożenia wniosku, dolegliwości skarżącego uniemożliwiły mu podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych ani też, że nie mógł w tym zakresie posłużyć się osobą trzecią.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Ponownie powołał się na swój stan zdrowia w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, na które powołał się skarżący w swoim wniosku. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.
We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że w czasie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dowiedział się o swoich problemach zdrowotnych. Na dowód tego przedstawił skierowania lekarskie. Argumentacja skarżącego sprowadza się więc do stwierdzenia, że jego obawy co do stanu zdrowia uniemożliwiły mu podjęcie stosownych czynności procesowych. Okoliczności takiej nie można uznać za okoliczność nagłą i nieprzewidywalną, która w obiektywny sposób uniemożliwia wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że skarżący powinien był swój stan zdrowia potraktować priorytetowo i wykonać wszelkie niezbędne i zlecone badania lekarskie. Nie oznacza to jednak, że skarżący nie był w tym czasie zobowiązany należy dbać o swoje interesy, szczególnie, że nie uprawdopodobnił, że wykonanie badań uniemożliwiło mu złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Z przedłożonych skierowań wynika jedynie, że badania miały odbyć się 19 września i 13 listopada 2014 r. Termin do złożenia wniosku upływał zaś 2 września 2014 r. Nie bez znaczenia jest również, że z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wystąpił 12 września 2014 r., a więc jeszcze przed terminem zleconych badań. Trudno zaakceptować stanowisko, że w tym dniu planowane badania nie stanowiły już przeszkody do czynnego udziału w postępowaniu, natomiast uniemożliwiły wcześniejsze i terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
W związku z tym brak było podstaw do uznania, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Oznacza to, że wyrażone w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji było trafne, a zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.