Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 745/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania na wniosek skarżącego Syndyka Masy Upadłości [...] S.A. w upadłości likwidacyjnej w B. wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie nakazania skarżącemu wykonania określonych robót budowanych – skucia odpadających fragmentów tynku i uzupełnienia ubytków w elewacji budynku oraz zabezpieczenia w sposób trwały otworów okiennych i drzwiowych przed dostępem osób postronnych.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż skarżący nie uzasadnił złożonego wniosku, w szczególności nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd uznał, że to na skarżącym ciążył obowiązek uzasadnienia wniosku, czego skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie uczynił.
W zażaleniu na to postanowienie skarżący stwierdził, że okoliczności sprawy uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem realizacja decyzji wygeneruje koszty i uszczupli środki masy upadłości, których odzyskanie będzie bardzo utrudnione. Zaznaczono, że spółka jest obecnie w stanie upadłości, a podstawowym celem prawa upadłościowego jest zaspokojenie wierzycieli. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można Sądowi pierwszej instancji, który nie zastosował ochrony tymczasowej, zarzucić naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Sąd administracyjny wydając bowiem orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, opiera swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim o wniosek skarżącego, zestawiając okoliczności i argumenty w nim podniesione z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i ocenia, czy występują wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu lub czynności.
Okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny być wskazane przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tylko wyjątkowo można wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, mimo że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie, jeżeli potrzeba wstrzymania wykonania jest oczywista i wynika z charakteru zaskarżonego aktu. Ponadto przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewystarczającym dla zastosowania ochrony tymczasowej są zatem okoliczności, które jako normalne następstwa mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie uzasadnił swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym, że nie wykazał, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jedyna okoliczność podnoszona w zażaleniu to subiektywne obawy o losy postępowania upadłościowego i wierzycieli Spółki, który to argument po pierwsze, pokrywa się z zarzutem skargi i dlatego nie mógł stanowić przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, gdyż jest to argumentacja dotycząca prawidłowości wydanej decyzji, nie zaś złożonego wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Tymczasem argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być tożsama z zarzutami wniesionej skargi. Po drugie, i tak strona nie wskazała istotnych w takiej sytuacji w świetle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. podstaw wstrzymania wykonania, tj. czy i w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a następnie nie przestawiła żadnych informacji dotyczących sytuacji majątkowej likwidowanej Spółki, tj. posiadanych aktywów, środków trwałych, a także wielkości zobowiązań i nie wyjaśniła, jak one się mają wobec kosztów związanych z wykonaniem nakazanych zaskarżoną decyzją robót budowanych.
Lakoniczny i ogólny wniosek, w którym powołano się jedynie na chęć zastosowania ochrony tymczasowej, nie nadawał się do oceny Sądu. O sytuacji majątkowej i możliwościach finansowych Spółki nie świadczy bowiem sama okoliczność prowadzenia wobec skarżącej postępowania upadłościowego.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.