Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. M. N. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 26 marca 2022 r. nr WOA.7721.1.2021.MF w przedmiocie nakazania obniżenia ogrodzenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2022 r., skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL skarżącego oraz nadesłanie dwóch odpisów podpisanej skargi z dnia 30 kwietnia 2021 r. opatrzonych własnoręcznym podpisem bądź kserokopii skargi uwierzytelnionych własnoręcznym podpisem, celem doręczenia uczestnikom postępowania, z pouczeniem, że nieusunięcie ww. braków spowoduje odrzucenie skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2022 r. (dowód: k. 25 akt sądowych).
Skarżący nie odpowiedział na wskazane wezwanie sądowe.
Wobec powyższego postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegające na tym, że przewodniczący nie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL, a także nadesłanie dwóch odpisów podpisanej skargi opatrzonych własnoręcznym podpisem (bądź zamiast tego kserokopię skargi uwierzytelnionych własnoręcznym podpisem), a następnie wobec nieuzupełnienia tychże braków odrzucenie skargi.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji faktycznie doręczył skarżącemu przesyłkę w dniu 4 maja 2022 r. z korespondencją sądową w sprawie II SA/Sz 346/22. Sąd nie wskazał jednak, że korespondencja ta (całość zamieszczona w jednej kopercie) zawierała kilka różnych pism: 1) doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę z dnia 19 kwietnia 2019 r.;
- 2) zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu;
- 3) pouczenie o treści art. 46, art. 47, art. 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 P.p.s.a. Co najważniejsze, koperta ta nie zawierała pisma 4-tego (jedynie 3 pisma) z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nadesłanego podpisanego odpisu skargi i podania nr PESEL.
Skarżący podkreślił, że niezwykle zależy mu na rozpoznaniu sprawy przez sąd administracyjny, ponieważ uważa, iż organ nadzoru nabudowanego wydał decyzję administracyjną niezgodną z prawem, a przede wszystkim niesprawiedliwą. W chwili obecnej jest odcięty od wjazdu na swoją działkę wskutek bezprawnego zablokowania wjazdu postawionym ogrodzeniem. Dlatego nie rezygnuje z procesu, co więcej, jest nim niezwykle zainteresowany. W sposób pośredni świadczy o tym fakt złożenia przez skarżącego zażalenia do NSA na zarządzenie przewodniczącego z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 346/22 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Składanie zażalenia na ustaloną wysokość wpisu sądowego przy równoczesnej bierności przy obowiązku uzupełnienia innych braków formalnych byłoby nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Gdyby stracił zainteresowanie sprawą to nie kontynuowałby sprawy zażaleniem do NSA. Dodał, że ma świadomość tego, że twierdzenie o braku przesłania przez WSA w Szczecinie wezwania do uzupełnienia braków formalnych, czy też określając ten stan rzeczy jako wątpliwość zawierającą się w pytaniu "w kopercie z sądu były 3 pisma, czy 4?'' z perspektywy proceduralnej stanowi problem nierozwiązywalny (,,słowo przeciwko słowu").
Ani Sąd I instancji, ani skarżący nie mogą przedstawić niepodważalnych i jednoznacznych dowodów na swoje stanowisko. Podkreślił, że jako skarżący korzysta z konstytucyjnego prawa sądu (art. 45 Konstytucji RP) celem ochrony konstytucyjnego prawa własności (art. 64 Konstytucji RP) swojej nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie przyczyną odrzucenia skargi było przyjęcie, że skarżący nie uzupełnił w terminie braków formalnych skargi, tj. nie nadesłał dwóch odpisów podpisanej skargi opatrzonych własnoręcznym podpisem bądź kserokopii skargi uwierzytelnionych własnoręcznym podpisem oraz nie wskazał numeru PESEL skarżącego.
Natomiast skarżący podnosi, że w skierowanej do niego przesyłce znajdowały się tylko dokumenty wymienione w zażaleniu. Przesyłka nie zawierała natomiast wezwania do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie jak wynika z akt, dokumenty skierowane do skarżącego zostały sporządzone na oddzielnych drukach (k: 14-16, 17, 18-20 i 21-23), co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – wobec twierdzeń skarżącego o nieotrzymaniu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi – nie wyklucza sytuacji, w której omyłkowo do koperty nie zostało włożone wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi. W przedmiotowej sprawie istnieją zatem poważne wątpliwości co do tego, czy skarżący faktycznie otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków skargi.
W tej sytuacji uznać należy, że odrzucenie skargi ze wskazanych przyczyn stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 544/09). Ponadto, za uwzględnieniem argumentów podnoszonych w zażaleniu przemawia zasada prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Jeżeli istnieją bowiem wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 1188/13).
W kontekście powyższych rozważań, odrzucenie skargi w rozpoznawanej sprawie z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, w sytuacji, kiedy istnieją uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia tych braków, stanowi naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.