Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 778/15 (k. 35-36) odrzucił skargę M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w akcie własności.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skargę w niniejszej sprawie wniósł K. K. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. C. i S. C. Zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2015 r. wezwano E. C. i S. C. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie lub udzielenie K. K. pełnomocnictwa do występowaniu w ich imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie tylko skarżąca E. C. przedłożyła pełnomocnictwo do reprezentowania jej przez sądami przez K. K. Pełnomocnictwo przedłożone przez S. C. nie obejmowało natomiast działania przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi S. C., Sąd odrzucił jej skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).
Postanowieniem z tego samego dnia (k. 40-41) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie K. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2015 r., którym wezwano E. C. i S. C. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub udzielenie K. K. pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przyczyną odrzucenia zażalenia było uznanie go za niedopuszczalne.
W dniu 16 lutego 2016 r. wpłynęło do Sądu pismo E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. (k. 53), w którym podnosi ona kwestię rzekomego nieuznania przez Sąd udzielonego przez nią K. K. pełnomocnictwa z dnia 25 listopada 2013 r. Domagała się podania podstaw prawnych takiego działania Sądu. W treści tego pisma brak jest jakiegokolwiek stwierdzenia, że pismo to kwestionuje zasadność któregokolwiek postanowienia Sądu z dnia 4 lutego 2016 r.
Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu z dnia 17 lutego 2016 r. (k.
- 58) zakwalifikował to pismo jako zażalenie (bez określenia przedmiotu zaskarżenia) i nadał mu dalszy bieg. W pkt 10 zarządzenia z dnia 20 czerwca 2016 r. (k. 111) dotyczącym doręczenia odpisów przedmiotowego zażalenia opisano je już jako zażalenie na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi S. C. Z kolei w zarządzeniu z dnia 30 sierpnia 2016 r. (k. 135) wskazano, aby przekazać Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta z zażaleniem z dnia 16 lutego 2016 r. (k.
- 53) na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. - bez sprecyzowania, którego z postanowień wydanych tego dnia dotyczy zażalenie.
Przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2016 r. (k. 136) zażalenie zostało przekazane do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. (k. 40), tj. postanowienia w przedmiocie odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1035/16 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie zażaleniowe uznając, że pismo E. C. zostało błędnie zakwalifikowane przez Sąd I instancji jako zażalenie, w szczególności zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 17 grudnia 2015 r.
Zarządzeniem z dnia 13 października 2016 r. (k. 182) Sąd I instancji przekazał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu akta z zażaleniem E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. (k.
- 53) na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. (k.
- 35) o odrzuceniu skargi S. C. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie zażaleniowe wywołane pismem E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. (k.
- 53) należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w pkt od 1 do 10 tego przepisu. Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (art. 194 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem niewskazanie przedmiotu zaskarżenia wprost w składanym piśmie procesowym nie stanowi przesłanki do odrzucenia takiego pisma jako środka odwoławczego, jeśli z treści tego pisma można jednoznacznie wnioskować o żądaniach strony co do wydanego uprzednio przez Sąd postanowienia czy zarządzenia. Wówczas to właśnie analiza treści pisma pozwala stwierdzić, czy mamy do czynienia ze środkiem odwoławczym, czy też jedynie z pismem do Sądu, które w istocie nie inicjuje żadnego postępowania odwoławczego (np. służy wyjaśnieniu pewnych niezrozumiałych dla strony uczestniczącej w postępowaniu bez fachowego przedstawiciela czynności procesowych - art. 6 p.p.s.a.). Jeśli jednak analiza pisma strony w postępowaniu sądowym nie pozwala ustalić, jaka była rzeczywista intencja strony przy składaniu tegoż pisma, to Sąd powinien wezwać stronę do sprecyzowania swego żądania, a nie kwalifikować je jako środek odwoławczy.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc powyższe rozważania do realiów sprawy stwierdzić należy, że uznanie przez Sąd I instancji pisma E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. za zażalenie było niezasadne. W żadnym miejscu tego pisma autorka nie podnosi, że kwestionuje któregokolwiek z postanowień Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1035/16 przesądził już, że pismo to nie stanowi zażalenia na postanowienie z dnia 4 lutego 2016 r. o odrzuceniu zażalenia K. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 grudnia 2015 r. Brak też podstaw, by uznać je za zażalenie na drugie postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi S. C. Z treści przedmiotowego pisma wynika jednoznacznie, że skarżąca domaga się wyjaśnienia w trybie art. 6 p.p.s.a., dlaczego i na jakiej podstawie prawnej pełnomocnictwo do reprezentowania jej przed sądem udzielone K. K. w dniu 25 listopada 2013 r., złożone do akt sprawy, nie zostało uznane za prawidłowe.
Na marginesie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy pełnomocnictwo udzielone przez E. C. K. K. zostało uznane przesz Sad I instancji za prawidłowe i skuteczne na potrzeby reprezentacji w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W żadnym miejscu pisma z dnia 15 lutego 2016 r. E. C. nie odnosi się natomiast do prawidłowości procedowania Sądu I instancji odnośnie do skargi S. C., w tym oceny nadesłanego przed tę skarżącą pełnomocnictwa udzielonego K. K., a w konsekwencji do odrzucenia skargi S. C. z powodu nieuzupełnienia braku formalnego jej skargi. Pominąć nie można, że odrzucenie skargi S. C. nastąpiło z powodu okoliczności nieodnoszących się w żaden sposób do interesu prawnego pozostałych skarżących i nie naruszyło ich interesu prawnego. Stanowi to dodatkowy argument przemawiający przeciwko zakwalifikowaniu pisma E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. jako zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi S. C. W świetle przywołanych wyżej okoliczności uznanie przez Sąd I instancji pisma E. C. z dnia 15 lutego 2016 r. za zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi drugiej skarżącej, jak i dalsze czynności procesowe zmierzające do jego rozpoznania, były wadliwe.
W tym stanie sprawy postępowanie zażaleniowe wywołane powyższym pismem z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia (skoro nie stanowi zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 778/15 odrzucającego skargę S. C.) należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.