Uzasadnienie
H. T. wniosła skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2015r. Nr [...], którą nakazano jej oraz K. G. dokonania całkowitej rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. od strony ul. [...].
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że wykonanie nakazu rozbiórki wynikającego z zaskarżonej decyzji spowoduje poważne dla niej konsekwencje nie tylko w kwestii ekonomicznej, lecz z punktu widzenia ochrony jej mienia tj. domu. Skarżąca wskazała, iż w przypadku rozbiórki ogrodzenia jej dom narażony byłby na realne niebezpieczeństwo kradzieży.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca ogólnikowo powołała się na względy ekonomiczne, nie wyjaśniła jednak, jakiego rozmiaru szkodę ma ponieść z tytułu rozbiórki. We wniosku nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało jej wyrządzenie znacznej szkody. Zdaniem Sądu, przy ocenie możliwości wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wykonania decyzji należy brać bowiem pod uwagę aktualną sytuację majątkową wnioskodawcy, którą należy porównać z kosztami wykonania decyzji. Okoliczności te winny być treścią uzasadnienia wniosku, w niniejszej sprawie skarżąca takich okoliczności nie wykazała. Nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji także okoliczność zapewnienia ochrony mienia. Ewentualne narażenie na ryzyko kradzieży jest hipotetyczne i przy ocenie analizy przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może zostać wzięte pod uwagę.
Sąd podkreślił, że zarówno charakter inwestycji jak i argumenty zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dają podstaw do uznania, że jej wykonanie spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Ze swojej natury decyzje o nakazie rozbiórki powodują zmiany stanu rzeczy, nie oznacza to jednak, że ich wykonanie zawsze powoduje trudne od odwrócenia skutki. To na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że takie okoliczności zaistniały. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia w/w okoliczności, nie wskazała bowiem, na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, jak również, że w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Fakt wydania niekorzystnego rozstrzygnięcia dla strony skarżącej, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 23 października 2015 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 7 października 2015 r. zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadzające się do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej z powodu rzekomego braku umotywowania wniosku w tym przedmiocie, podczas, gdy uzasadnienie tegoż wniosku wynika z treści skargi na decyzję, w której ów wniosek został zamieszczony, zaś nawet w wypadku, gdyby Sąd I instancji uznał uzasadnienie wniosku za niewystarczające, to powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a nie merytorycznie go rozpoznawać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Sąd w kwestii wstrzymania wykonania orzeka na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ponadto wielokrotnie wskazywano, że nie jest wystarczającym powołanie się na treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i w tym zakresie rację ma Sąd pierwszej instancji, wskazując na konieczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Powyższa ocena nie uwzględnia jednak tego, że o ile przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody musi być każdorazowo doprecyzowana przez wnioskodawcę i w tym zakresie wniosek wymaga uzasadnienia przez jego autora, to w sytuacji, gdy wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęta jest decyzja nakazująca dokonanie rozbiórki, niejako z jej przedmiotu wynikać będzie wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. "trudnych do odwrócenia skutków", niezależnie od wielkości i wartości materialnej obiektu budowlanego. Jak wielokrotnie bowiem wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 29/13; z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OZ 863/12; z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 385/12 oraz z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OZ 1382/11).
Tym samym stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o niemożności udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej z uwagi jedynie na charakter obiektu budowlanego należało uznać za niewystarczające dla wydania zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.