Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 869/15 odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej A. [...] w L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową A. [...] w L. (dalej jako skarżąca) skarga zawierała braki formalne i w związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2015 r. została ona wezwana do uiszczenia wpisu sadowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 500 zł oraz do złożenia dokumentu wykazującego umocowania do reprezentowania strony skarżącej (np. umowy o powierzeniu zarządu, uchwały o powołaniu zarządu), a także do nadesłania jednego odpisu skargi potwierdzonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca to wezwanie była przesłana skarżącej na jej adres podany w skardze dwukrotnie, gdyż pierwsze doręczenie tego wezwania zostało uznane przez Sąd za wadliwe i na mocy zarządzenia z dnia 3 lipca 2015 r. przesłano je ponownie.
Sąd zauważył, że powtórne wezwanie było dwukrotnie awizowane w dniu 16 i 24 lipca 2015 r. i nie została przez skarżącą podjęta w terminie. Przesyłkę tą zwrócono do Sądu w dniu 1 sierpnia 2015 r. Wobec tego dniem doręczenia był dzień 30 lipca 2015 r., a termin wykonania wezwania z zarządzenia Sądu upłynął w dniu 6 sierpnia 2015 r. Sąd ustalił, że w tym terminie skarżąca nie uzupełniła brakującego wpisu i nie przedłożyła dokumentów wskazanych w wezwaniu, zatem wobec nie uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 220 § 3, art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: P.p.s.a.) należało ją odrzucić.
Sąd zaznaczył, że art. 73 P.p.s.a. wprowadza fikcje prawną, która powoduje, że wykonanie określonych w tym przepisie czynności pozawala uznać, iż doręczenie nastąpiło skutecznie, mimo że adresat nie podjął przesyłki.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, która z uwagi na wadliwość doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie domagała się przywrócenia terminu i przesłania zaległej korespondencji. Wskazała, że nie otrzymała żadnego awiza do odbioru. Podniosła, że w okresie doręczenia przesyłki pod adres A. [...] zmieniła się obsługująca ten rejon pocztowy Agencja Pocztowa i dostarczający przesyłki listonosze. Skarżąca stwierdziła, że awiza najprawdopodobniej zostały wrzucone do niewłaściwej skrzynki bowiem w jej skrzynce pojawiały się przesyłki przeznaczone dla A. [...].
W jej ocenie pracownicy Sądu źle wpisali nazwę Wspólnoty Mieszkaniowej, gdyż w nazwie użyli Wspólnota Mieszkaniowa A. [...], a prawidłowo powinno być Wspólnota Mieszkaniowa A. ul. A. [...],[...] L. Dostawianie dodatkowej cyfry [...] mogło wprowadzić w błąd doręczyciela. Awizo mogło trafić do skrzynki A. [...],[...],[...],[...] itp. a nie do oznaczone napisem Wspólnota Mieszkaniowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniesiona przez skarżącą skarga zawierała braki, które uniemożliwiały nadanie jej dalszego biegu i należało je uzupełnić. Zatem zasadnym było wezwanie skarżącej na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., art. 29 P.p.s.a. oraz art. 47 § 1 P.p.s.a do uiszczenia wpisu sadowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 500 zł, złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (np. umowy o powierzeniu zarządu, uchwały o powołaniu zarządu), a także do nadesłania jednego odpisu skargi potwierdzonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca tego nie kwestionuje.
Okolicznością budzącą wątpliwości, jak wynika z zażalenia, jest to czy przesłane do skarżącej wezwanie zostało skutecznie doręczone i wywołało bieg terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie zastosowanie miał art. 73 P.p.s.a., który normuje doręczenie przesyłki w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a. Jest to tzw. doręczenie zastępcze. Warunki, które należy spełnić by pismo doręczone w tym trybie uznać pismo za skutecznie doręczone wskazano w § 1 – 3 tego przepisu. W § 4 stwierdzono, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tj. upływu 14 dni od dnia pozostawienia pisma w placówce pocztowej i zawiadomienia o tym fakcie adresata w formie awizo.
Skarżąca twierdzi, że w jej przypadku ten tryb doręczenia nie został właściwie przeprowadzony bowiem nie zostało w jej skrzynce pozostawione awizo. Okoliczności tej zaprzeczają dane umieszczone przez pracownika poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zakreślono tam, że zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 16 lipca 2015 r. a przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej Agencja L. [...].
Należy zauważyć, że dla skuteczności doręczenia w trybie określonym w art. 73 niezbędne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił zawiadomienie dla adresata: w skrzynce na korespondencję, na drzwiach mieszkania, w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń czy na drzwiach biura lub innego pomieszczenia (por. wyrok SN z dnia 4 lipca 2002 r., I CKN 861/00).
Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym dokonania doręczenia przesyłki i dane w nim zawarte są dowodem tego co zostało w nim stwierdzone. Oczywiście domniemanie faktyczne wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością.
Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy – Prawo pocztowe oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468) została zgłoszona w formie pisemnej lub elektronicznej, ustnej do protokołu lub innej niż wymienione poprzednio, dopuszczonej przez operatora pocztowego, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny. Reklamację można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że brak informacji o zgłoszonej przez skarżącą reklamacji w zakresie doręczenia spornej przesyłki uniemożliwia obalenie domniemania faktycznego wynikającego ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 23), że doręczenie nastąpiło z dochowaniem wymogów określonych w art. 73 P.p.s.a.
Twierdzenia skarżącej o błędnym doręczeniu przesyłki przez pocztę nie mogły zostać uznane za zasadne.
Nie zasługuje na uwzględnienie także okoliczność wskazana w zażaleniu, iż przesyłka sądowa zawierająca wezwanie o usunięcia braków skargi została nieprawidłowo zaadresowana co mogło wprowadzić w błąd doręczyciela. Zdaniem NSA adres umieszczony na przesyłce tj. Wspólnota Mieszkaniowa A. [...] w L. Al. R. [...],[...] L. jest prawidłowy i nie sposób uznać by profesjonalny doręczyciel miał jakikolwiek problem z doręczeniem tak zaadresowanej przesyłki pod właściwy adres. Sugerowane przez skarżącą dostawienie cyfry [...] w nazwie Wspólnota Mieszkaniowa A. nie miało żadnego wpływu na prawidłowe doręczenie, bowiem na kopercie jednoznacznie oddzielono nazwę adresata od adresu jego siedziby.
Wobec powyższych rozważań uznać należy, że przesyłka zawierająca wezwanie o uzupełnienie braków skargi została prawidłowo (po dwukrotnym jej awizowaniu w dniu 16 lipca 2015 r. i 24 lipca 2015 r.) i skutecznie doręczona w dniu 30 lipca 2015 r. a wobec tego termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 6 sierpnia 2015 r. (art. 73 § 4 w zw. z art. 49 § 1 i art. 220 § 1 P.p.s.a.) Skoro z upływem tego terminu skarga nie została uzupełniona, Sąd I instancji postąpił prawidłowo odrzucając wniesioną w niniejszej sprawie skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że zależność pomiędzy zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi, a wnioskiem o przywrócenie terminu polega na tym, iż termin do złożenia wniosku otwiera się dopiero wówczas, gdy się okaże, że podstawa do odrzucenia skargi istniała. W tym przypadku okazać się to może dopiero w wyniku prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie niniejszego zażalenia.
Dodatkowo wskazać należy, że kiedy strona nie zaprzecza uchybieniu terminu, z powodu którego nastąpiło odrzucenie skargi, nie można uznać, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę jest niezasadne (tak. Postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2010, sygn. akt I OZ 905/09 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżąca kwestionuje fakt uchybienia terminowi do uzupełnienia braków skargi bowiem twierdzi, że termin ten, wobec wadliwego doręczenia, nie rozpoczął biegu. Tym samym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi należało uznać za niezasadne.
Na marginesie NSA stwierdza, że choć skarżąca w zażaleniu wnosiła o przywrócenie terminu i przesłanie zaległej korespondencji a nie o uchylenie lub zmianę skarżonego postanowienia, to Sąd I instancji właściwie uznał to pismo za zażalenie na postanowienie z dnia 23 października 2013 r. a nie za wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi bowiem z jego treści wynika co jest przedmiotem zażalenia, skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia która przekłada się na ustalenie biegu terminu do uzupełnienia braków skargi a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi wobec nieuzupełnienia jej braków w wyznaczonym do tego terminie. Samo określenie żądania w sposób wskazujący na złożenie wniosku o przywrócenie terminu nie mogło być uznane za wiążące dla Sądu by pismo skarżącej z [...] listopada 2015 r. potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.