Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 294/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie naruszenia stosunków wodnych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 21 maja 2013 r., WSA w Lublinie odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, jako przedwczesny, na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Zażalenie na to postanowienie wniosła M. K., w wyniku rozpoznania którego postanowieniem z dnia 3 września 2013 r., wydanym w sprawie II OZ 700/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. skarżąca wniosła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie jednego jej odpisu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wolą skarżącej było uzyskanie przedłużenia terminu lub ponowne wyznaczenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. NSA wskazał, że przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. wniosła o przywrócenie terminu nie było uprawnione w stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza, że tak zakwalifikowany wniosek podlegał odrzuceniu. NSA podał, że Sąd I instancji obowiązany był zatem odnieść się do wniosku zawartego w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał sąd pierwszej instancji do rozważenia zasadności zwrócenia się do reprezentującego stronę adwokata, aby sprecyzował aktualne stanowisko strony w związku z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r.
Pismem z dnia 17 września 2013 r. pełnomocnik M. K. został zobowiązany do sprecyzowania stanowiska skarżącej w związku z żądaniem zawartym w przedmiotowym piśmie.
W piśmie z dnia 25 września 2013 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że pismo z dnia 25 kwietnia 2013 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podał też, że uchybienie terminu spowodowane było przebytą przez skarżącą grypą i trudnościami z chodzeniem, a zatem było przez skarżącą niezawinione.
WSA w Lublinie ponownie odrzucając wniosek postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. wskazał, że jest on przedwczesny. Sąd podał, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skarżącej doręczone w dniu 18 kwietnia 2013 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności skarżąca złożyła w dniu 25 kwietnia 2013 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie działająca przez profesjonalnego pełnomocnika M. K. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 84 p.p.s.a. Następnie autorka zażalenia stwierdziła, że skoro w ocenie NSA z treści pisma skarżącej z dnia 25 kwietnia 2013 r. wynika, że wnosiła ona o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi to stanowisko jej pełnomocnika nie powinno było być traktowane jako stanowisko autorytarne. Zdaniem M. K. w takiej sytuacji Sąd Wojewódzki powinien był,,uwzględnić treść pisma w oparciu o jej twierdzenia". Autorka zażalenia wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia 23 października 2013 r. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Z wiążących Sąd I instancji wytycznych, zawartych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. wynika, że Sąd I instancji miał możliwość dopytać się pełnomocnika skarżącego odnośnie wniosku zawartego w piśmie z dnia 25 kwietnia 2013 r., co też uczynił. Zdaniem NSA z odpowiedzi na to wezwanie (k.
69) wynika, iż pełnomocnik skarżącej, będący pełnomocnikiem profesjonalnym, stwierdził, że wskazane pismo należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (wskazując dodatkowo, że uchybienie terminu spowodowane było przebytą przez skarżącą grypą i trudnościami z chodzeniem, a zatem było przez skarżącą niezawinione). W tej sytuacji Sąd Wojewódzki zobowiązany był rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi a nie jak twierdzi się w zażaleniu wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi
Wobec takiej odpowiedzi pełnomocnika, zasadnie Sąd I instancji odrzucił wniosek jako niedopuszczalny nie naruszając art. 84 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu przez sąd. Za niedopuszczalny z mocy ustawy uznaje się zwłaszcza wniosek złożony przedwcześnie, a zatem w terminie otwartym do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. (por. m. in. post. NSA z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 736/08).
Wyżej opisana sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, gdyż wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skarżącej doręczone w dniu 18 kwietnia 2013 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności skarżąca złożyła w dniu 25 kwietnia 2013 r., a zatem przed upływem siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.