Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia [...] września 2015 r., w przedmiocie utworzenia parku kulturowego pod nazwą "Park Kulturowy obszaru ulicy Krupówki".
W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie gdyż okoliczności powołane przez D. M. (dalej również "skarżąca") są jedynie ogólne i nie uprawdopodobniają, iż forma prowadzenia działalności zakazana przez uchwałę (poza lokalem) spowoduje skutki wskazane we wniosku, a nie jest rzeczą Sądu takich okoliczności się domyślać.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.) w związku z czym wniosła o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13). W przedmiotowej sprawie bezspornym faktem jest, że na etapie składania wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego.
W przedmiotowej sprawie D. M. domagała się wstrzymania wykonania uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia [...] września 2015 r., która z dniem wejścia w życie (1 lipca 2016 r.) miała spowodować, w opinii skarżącej, znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki poprzez zakaz wystawiania towaru przed sklep z pamiątkami prowadzony przez skarżącą. Konieczność usunięcia towaru z werandy przed sklepem, zdaniem skarżącej, doprowadzi do znacznych strat finansowych, gdyż jak wskazała w zażaleniu przeważająca część dochodu pochodzi z pamiątek sprzedawanych z obrębu spornej werandy, a nie z wnętrza sklepu. Na potwierdzenie swojego stanowiska złożyła wraz z zażaleniem m.in. raport okresowy z kasy fiskalnej oraz zdjęcia obiektu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżąca na etapie składania wniosku nie poparła go żadną dokumentacją. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Abstrahując od powyższego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania zaskarżonej uchwały postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. czyli przed wejściem w życie uchwały. Nie podlegała ona zatem wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo wydanie uchwały nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej uchwały.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.