Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., II SA/Gl 577/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (zwany dalej "WSA") zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia sprawy II SA/Gl 675/13 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w W. (zwanej dalej "[...]") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (zwanego dalej "SKO") z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta S. (zwany dalej "prezydentem") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] obręb K. przy ul. A. w S. W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań SKO decyzją nr [...] z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...], nr [...] powtórnie ustalił wnioskowaną lokalizację. Także i tę decyzję, w wyniku rozpatrzenia wniesionych odwołań, SKO decyzją, nr [...] z dnia [...] r. uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Skargę na powyższą decyzję SKO wniósł do WSA pełnomocnik [...].Wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., II SA/Gl 675/13 WSA oddalił skargę. Wyrok ten, z uwagi na wniesienie przez pełnomocnika inwestora skargi kasacyjnej, nie jest jeszcze prawomocny.
W międzyczasie, dnia [...] r., prezydent wydał decyzję nr [...], którą kolejny raz ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego.
W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] r., nr [...] SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta stanowi przedmiot skargi podlegającej w niniejszym postępowaniu rozpoznaniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji zauważył, że w istocie problem bytu prawnego decyzji prezydenta z dnia [...] r., nr [...] nie został w sposób prawomocny przesądzony, a tym samym ocena dopuszczalności bądź niedopuszczalności przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji ponownego postępowania i jego skutków byłaby obecnie przedwczesna. Wprawdzie bowiem, jak to wskazano powyżej, SKO uchyliło wspomnianą decyzję, a Sąd wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., II SA/Gl 675/13 oddalił wniesioną skargę, jednak wyrok ten nie uzyskał jeszcze przymiotu prawomocności.
W konsekwencji, zdaniem WSA, koniecznym i celowym stało się zawieszenie obecnego postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy II SA/Gl 675/13. Stosownie bowiem do brzmienia art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zdaniem Sądu sprawa skargi rozpoznanej nieprawomocnym wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 125 § 1 pkt ppsa, albowiem od wyniku jej prawomocnego zakończenia zależy rozstrzygnięcie skargi na decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] r.
Wnosząc zażalenie pełnomocnik [...] zaskarżył ww. postanowienie w całości i zażądał jego uchylenia w takim zakresie, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 125 § 1 pkt 1 ppsa poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie pomimo braku spełnienia wskazanych w nim przesłanek tj. nieuzasadnione zawieszenie postępowania przy przyjęciu, iż rozstrzygniecie niniejszej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania;
2) art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zmianami - zwanej dalej "Konstytucją") oraz art. 7 ppsa poprzez nieuzasadnione zawieszenie postępowania sądowego, co stanowi naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;
3) art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 166 ppsa poprzez jedynie ogólnikowe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nieuwidocznienie operacji logicznej, którą przeprowadził Sąd, stosując normę prawną wynikającą z treści art. 125 § 1 pkt 1 ppsa do stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Podkreślenia wymaga fakt, że zawarte w przepisie art. 125 ppsa podstawy zawieszenia postępowania sądowego mają charakter podstaw fakultatywnych. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie Sądu, ale sposób jego wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r.). Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być brana pod uwagę w oderwaniu od zasady szybkości postępowania. Tymczasem zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających przesłanek naruszałoby zasadę szybkości (por. np.: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r., II OZ 395/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd musi zatem rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r.).
W rozpoznawanej sprawie ustalono, że problem bytu prawnego decyzji prezydenta z dnia [...] nr [...] nie został w sposób prawomocny przesądzony, a tym samym ocena dopuszczalności bądź niedopuszczalności przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji ponownego postępowania i jego skutków byłaby obecnie przedwczesna. Wprawdzie bowiem, jak to wskazano powyżej, SKO uchyliło wspomnianą decyzję, a Sąd wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r., II SA/Gl 675/13 oddalił wniesioną skargę, jednak wyrok ten jest nieprawomocny.
Mając powyższe na względzie, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ewentualne uprawomocnienie się wyroku z dnia 14 listopada 2013 r., będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa, postanowił jak w sentencji.