Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. J. O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "wniosek o udzielenie zabezpieczenia skargi opartej na art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 140 i art. 144 k.c. oraz na art. 28 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 730 § 1 k.c. na zasadzie art. 45 ust. 1 Konstytucji". W piśmie tym wnioskodawca wskazał, że chodzi o zabezpieczenie prawa do skargi na decyzję nr [...]z dnia [...] marca 2014 r. wydanej przez Prezydenta W., rozumianego jako prawa do Sądu. Podniósł, że przedmiotowa decyzja będzie w przyszłości skarżona do Sądu przez J. O. jednak nie jest dzisiaj jawna, mimo iż jest właścicielem działki sąsiedniej nigdy nie została mu doręczona. W piśmie podkreślono, że J. O. został pozbawiony statusu strony w rozumieniu art. 28 i jest także pozbawiony prawa do zabezpieczenia skargi jako szczególnego rodzaju roszczenia zakotwiczonego w sprawie administracyjnej.
Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 9 maja 2014 r. wezwał J. O. do sprecyzowania powyższego wniosku poprzez określenie charakteru tego pisma zatytułowanego "wniosek o udzielenie zabezpieczenia skargi opartej na art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 140 i art. 144 k.c. oraz na art. 28 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 730 § 1 k.c. na zasadzie art. 45 ust. 1 Konstytucji" poprzez wskazanie podstawy prawnej złożonego wniosku wynikającej z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na ww. zarządzenie pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 2 czerwca 2014 r. wskazał, iż "zwraca list (...) w oryginale. Treść listu sporządzona w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego bez ujawnienia treści samego zarządzenia oraz podania, jaki sędzia jest autorem tego zarządzenie, nie odpowiada standardom wykonywania władzy sądowniczej. List nie dokumentuje chęci wydania orzeczenia, które poświadczałoby próbę rzetelnego wykonywania aktu władzy sądowniczej. Odnośnie wskazania podstawy prawnej: została ona precyzyjnie określona w treści wniosku ze szczególnym podkreśleniem, iż jako podstawę działania władzy sądowniczej wskazuję art. 45 ust. 1 Konstytucji (...)". W punkcie piątym wnioskodawca wskazał na art. 61 § 3 p.p.s.a. jednocześnie podkreślając, że w "aktualnym brzmieniu powołany przepis nie odpowiada wymogom tak zwanej przyzwoitej legislacji".
Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SO/Wa 16/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek J. O. o udzielenie zabezpieczenia skargi.
Uzasadniając powyższe Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w zakreślonym terminie oraz w sposób wymagany przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, J. O. nie udzielił odpowiedzi na zarządzenie z dnia 9 maja 2014 r., czyli nie uzupełnił braków formalnych wniosku "o udzielenie zabezpieczenia skargi, a zatem uniemożliwił merytoryczne rozpoznanie wniosku. W związku z powyższym przedmiotowy wniosek pozostawiono bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a.
Zażaleniem J. O. zaskarżył powyższe zarządzenie zarzucając mu błędną wykładnię art. 49 § 1 p.p.s.a. polegającą na zastosowaniu tego przepisu poprzez przyjęcie, że strona złożyła pismo w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., które zawiera braki formalne w postaci braku podstawy prawnej. Zdaniem skarżącego wymuszanie na nim wskazania jaki przepis jest podstawą skargi - w kontekście rzetelnego, wyczerpującego i zawodowo sporządzonej skargi, miało charakter prowokacyjny, było zachowaniem nieetycznym. Naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. skutkowało bezprawnym pozbawieniem skarżącego prawa do ochrony własności, naruszonego tajną decyzją o pozwoleniu na budowę na nieruchomości sąsiedniej (w rozumieniu art. 144 kodeksu cywilnego). Pozbawienie prawa do ochrony zaktualizowało się brakiem możliwości żądania "udzielenia zabezpieczenia skargi".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślenia wymaga ponadto, że zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku lub oświadczenie, czyli wyjaśnienie żądanie pisma, wskazanie jakiego rozstrzygnięcia wnoszący pismo oczekuje.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem z 9 maja 2014 r. został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprecyzowania wniosku z 30 kwietnia 2014 r. w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 maja 2014 r. (k. 20). Termin do wykonania zarządzenia upływał zatem skarżącemu z dniem 4 czerwca 2014r.
W związku z faktem, iż skarżący nie udzielił odpowiedzi na ww. zarządzenie w zakreślonym terminie słusznie zaskarżonym zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SO/Wa 16/14, pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać ponadto należy, iż mając na uwadze fakt, że sądownictwu administracyjnemu nie jest znana instytucja "zabezpieczenia skargi", słusznie zarządzeniem z dnia 9 maja 2014 r. wezwano J. O., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do sprecyzowania zawartego we wniosku z dnia 30 kwietnia 2014 r. żądania w oparciu o przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zatem po stronie Sądu I instancji naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię.
Odnośnie pozostałych kwestii podniesionych w przedmiotowym zażaleniu wskazać należy, iż nie mogły one zmienić powyższej oceny bowiem są to w istocie postulaty de lege ferenda, które należy kierować do organów ustawodawczych.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.