Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną Z. W. na postanowienie tego Sądu z dnia 28 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2564/03. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że skarżący w dniu 9 listopada 2004 r. wniósł skargę kasacyjną na to postanowienie sporządzoną przez niego osobiście. Skarga ta została przez Sąd odrzucona jako niedopuszczalna.
Następnie w dniu 6 grudnia 2004 r., a więc w ustawowym terminie, wniesiona została kolejna skarga kasacyjna, wniesiona w imieniu obojga skarżących przez adwokata. Sąd uznał, iż niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi kasacyjnej w tej samej sprawie, tyle że sporządzonej przez uprawnionego do tego pełnomocnika. Nie można bowiem, zdaniem Sąd pierwszej instancji, uznać wniesionej skargi kasacyjnej za niebyłą, zwłaszcza w sytuacji, gdy stanowiła ona już przedmiot rozstrzygnięcia Sądu.
W zażaleniu na to postanowienie Z. i H. W., reprezentowani przez adwokata, wnieśli o jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez bezzasadne odrzucenie skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż kasacja sporządzona w imieniu skarżących wniesiona została w ustawowym terminie i odpowiadała wymogom formalnym. Dlatego też winna być przekazana do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Ponadto skarżący podkreślili, iż H. W. nie otrzymała odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2004 r., od którego wniesiona została skarga kasacyjna. W związku z tym, zdaniem skarżących, nie można było uznać, iż w sprawie niniejszej została złożona jak gdyby druga skarga kasacyjna. Poza tym skarżący podnieśli, iż uwzględnienie skargi kasacyjnej H. W. winno skutkować uchyleniem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2004 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie jest zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach błędnie orzekł, iż niedopuszczalne jest wniesienie kolejnej skargi kasacyjnej w tej samej sprawie, skoro kolejna skarga wniesiona została w terminie jaki obowiązywał do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z ustalonym w literaturze i orzecznictwie poglądem rozstrzygnięcie Sądu w postaci odrzucenia skargi nie korzysta z przymiotu res iudicata i nie istnieje powód, który uniemożliwiałby stronie wniesienie skargi powtórnie, tym razem sporządzonej prawidłowo bo przez pełnomocnika. Istota jedynie tkwi w tym by ponowne wniesienie skargi nastąpiło w terminie i było dopuszczalne. Dlatego też uznać należało, iż skarga kasacyjna wniesiona w ustawowym terminie w imieniu Z. W., sporządzona przez adwokata została wniesiona prawidłowo i winna być ona rozpoznana mimo wcześniejszego wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej osobiście przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.).
Natomiast skarżąca H. W. nie była uprawniona do wniesienia zażalenia, ponieważ nie jej skargę odrzucił Sąd pierwszej instancji. Zażalenie bowiem wniosła w sprawie Z. W., który także wniósł zażalenie podlegające rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tego względu zażalenie H. W. jako niedopuszczalne Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w związku z art. 197 P.p.s.a. odrzucił.