Uzasadnienie
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. odmówił K. M. przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. Sprzeciw od ww. postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. doręczonym skarżącemu wraz z pouczeniem o terminie i sposobie jego zaskarżenia w dniu 20 września 2011 r.
W piśmie z dnia 27 września 2011 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 29 września 2011 r., skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 29 sierpnia 2011 r., nazywając pismo zażaleniem na postanowienie referendarza sądowego WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 490/09, odrzucił powyższe zażalenie wskazując, że termin do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie upłynął skarżącemu z dniem 27 września 2011 r. Przedmiotowy środek zaskarżenia wniesiono tymczasem w dniu 29 września 2011 r.
Zażaleniem K. M. zaskarżył powyższe postanowienie wskazując, że Urząd Wojewody Pomorskiego w sposób oczywisty popełnił błąd, niewłaściwie i nieobiektywnie oceniając sprawę. Ponadto wskazał, że w sprawę zaangażowany jest adwokat, który posługuje się w sposób świadomy fałszywymi pełnomocnictwami, co jest przestępstwem.
W związku z powyższym stwierdzono, że odrzucenie zażalenia skarżącego jest niesłuszne i wniesiono o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest kwestia zgodności z prawem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odrzucającego zażalenie K. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 sierpnia 2011 r. Ocenie nie podlega zatem postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], więc zarzuty zawarte w zażaleniu zmierzające do wzruszenia tego postanowienia nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Na marginesie wskazać należy jednak, że jeżeli skarżący twierdzi, że w niniejszej sprawie doszło do popełnienia przestępstwa, to powinien zawiadomić o tym fakcie odpowiednie organy ścigania.
Odnosząc się natomiast do kwestii będącej przedmiotem niniejszej sprawy stwierdzić należy, że słusznie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie K. M. Zgodnie bowiem z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
Jak wynika z akt sprawy zażalenie K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2011 r. skutecznie doręczono skarżącemu 20 września 2011 r. Od tego dnia rozpoczął zatem swój bieg siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia. Upłynął on więc w dniu 27 września 2011 r. Przedmiotowe zażalenie skarżący wniósł natomiast dopiero w dniu 29 września 2011 r., bowiem w tym dniu nadał je w placówce pocztowej. Wniesienie zażalenia po upływie terminu obligowało natomiast Sąd I instancji do jego odrzucenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżone orzeczenie odpowiada zatem prawu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.