Uzasadnienie
Postanowieniem z 18 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J.J. (dalej jako "skarżący") o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w związku z zamiarem sporządzenia i wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2013 r. sygn. akt II OPP 42/13. Zarządzeniem z 8 kwietnia 2016 r. wezwano skarżącego o wypełnienie i podpisania przesyłanego urzędowego formularza wniosku PPF zgodnego z aktualnie obowiązującym wzorem. Jednocześnie wezwano skarżącego do wyjaśnienia w jaki sposób przy deklarowanym braku dochodów jest w stanie prowadzić jednoosobowe gospodarstwo domowe; jak kształtuje się obecnie wysokość miesięcznych obciążeń gospodarstwa domowego na opłaty za prąd, gaz, dostawę wody, wywóz nieczystości, telefony, RTV, leki i przedłożenie na tę okoliczność kopii stosownych rachunków albo pokwitowań z ostatniego miesiąca albo za ostatni okres rozliczeniowy. W przypadku nieterminowego regulowania tych należności wezwano skarżącego o przedłożenie kopii stosownych monitów, wezwań o zapłatę, nakazów lub wyroków zasądzających.
Skarżący w zakreślonym terminie złożył formularz PPF. Jednocześnie poinformował, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ma dotyczyć wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z 7 grudnia 2012 r. wydanego w tej sprawie.
Opisując swoją sytuację materialną skarżący zadeklarował brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym i stwierdził, że nie posiada żadnego majątku. Przy dochodach poczynił adnotację o treści: "z pomocy społecznej – nie posiadam".
Odmawiając przyznania prawa pomocy Sąd I instancji wskazał, że skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił w wystarczający sposób swojej sytuacji materialnej. Skarżący nie udzielił też dodatkowych wyjaśnień w odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie tej okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Użyte w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek czy choćby pełnych kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Zasadnicze znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma okoliczność, że skarżący pomimo wezwania nie przedstawił wymaganych przez Sąd I instancji dokumentów i oświadczeń, ani też nie wyjaśnił ewentualnego braku możliwości ich przedłożenia. Skarżący konsekwentnie unika przedstawienia swojej sytuacji finansowej. Brak wykonania przez skarżącego kierowanych do niego wezwań uniemożliwiał dokonanie przez Sąd I instancji oceny jego sytuacji majątkowej. Z tej przyczyny Sąd I instancji trafnie uznał, że skarżącemu nie może zostać przyznane prawo pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.