Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący złożył wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jest członkiem koła łowieckiego, pełnił w ramach struktur łowieckich szereg odpowiedzialnych funkcji. Wskazał, że nigdy nie dał podstaw do twierdzenia, że posługuje się bronią w sposób nieodpowiedzialny. Stwierdził także, że czyn karny, za który został skazany i okoliczności jego popełnienia nie mają żadnego związku z posiadaniem czy używaniem broni. Zwrócił również uwagę, że zarówno w miejscu pracy, zamieszkania, jak i w środowisku łowieckim posiada nienaganną opinię. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przyniesie żadnych negatywnych skutków, lecz pozwoli na kontynuowanie pożytecznej społecznie działalności.
Sąd, powołując się na treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.
Sąd zauważył, że skarżący w swoim wniosku w ogóle nie wskazał na powyższe okoliczności, podniósł jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przyniesie żadnych negatywnych skutków. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że utrata uprawnień związanych z posiadanym pozwoleniem na broń myśliwską nie jest skutkiem o charakterze nieodwracalnym. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd, przywrócenie stanu pierwotnego w tej sytuacji byłoby jak najbardziej możliwe.
Zażalenie na ww. postanowienie złożył W. L., podnosząc, że wykonanie decyzji wywoła skutki niemajątkowe, ponieważ łowiectwo jest od wielu lat jego jedynym zainteresowaniem, a pozbawienie go broni spowoduje oczywistą utratę autorytetu jako myśliwego i pozbawi funkcji pełnionych w organizacjach łowieckich. To spowoduje oczywisty dyskomfort psychiczny skarżącego.
Odpowiadając na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie zażalenia W. L. w całości oraz zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyżej wymieniony przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji trafnie uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazane przez skarżącego okoliczności w zażaleniu nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ odnoszą się do złego samopoczucia skarżącego z bycia niepełnoprawnym myśliwym oraz niepopartymi żadnymi wyjaśnieniami twierdzeniami w zakresie utraty funkcji pełnionych w organizacjach łowieckich. Z akt sprawy nie wynika bowiem by skarżący pełnił jakiekolwiek funkcje w Kole Łowieckim, poza tym, że jest jego członkiem.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ art. 209 p.p.s.a., który reguluje kwestię zwrotu kosztów postępowania, nie ma zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt; FZ 504/04, II OZ 641/11, II OZ 337/13, II FZ 437/11).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.