Uzasadnienie
C. sp. z o.o. z/s w W. zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] maja 2016r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania budynku magazynowego. W treści skargi zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że kwota 50.000,00 zł wraz z odsetkami, stanowi dla skarżącej bardzo istotne obciążenie finansowe i może prowadzić do nieodwracalnych skutków finansowych, szczególnie w odniesieniu do działalności Oddziału Spółki w Ł., jego rentowności i możliwości utrzymania tamże zatrudnienia na dotychczasowym poziomie. Wydatek ww. kwoty może w istotny sposób zachwiać płynnością finansową skarżącej, jak również skutkować koniecznością czasowego ograniczenia kosztów stałych przypisanych od Oddziału Spółki w N. Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 515/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania postanowienia nakładającego obowiązek uiszczenia kary za przystąpienie do użytkowania budynku magazynowego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, nastąpi zachwianie jej płynności finansowej, co spowoduje znaczne utrudnienie w bieżącej działalności skarżącej. Jednakże podkreślenie wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego.
Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w ww. przepisie. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia.
Sąd porównał wysokość wymaganej od skarżącej kwoty do wysokości jej kapitału zakładowego. Wskazał, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 3.932.000,00 zł. Zdaniem Sądu dysponowanie tak wysokim kapitałem zakładowym oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącej, jej działalność nie będzie zagrożona nawet po uiszczeniu kary za przystąpienie do użytkowania budynku bez pozwolenia.
Zażaleniem C. sp. z o.o. z/s w W. zaskarżyła powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zdaniem skarżącej Spółki nie można zgodzić się z argumentacją Sądu, że wysokość kapitału zakładowego świadczy o możliwości zapłaty przedmiotowej kary bez uszczerbku dla bieżącej działalności Spółki. Kapitał ten stanowi pozycję bilansową i w żadnym wypadku nie przedkłada się na płynność finansową. Ponadto problemy z jakimi od pewnego czasu boryka się branża handlowa w Polsce są powszechnie znane i nie wymagają udowodnienia ani też uprawdopodobnienia. Spółka nie sporządza ani kwartalnych ani półrocznych sprawozdań finansowych (a w dacie składania skargi nie dysponowała jeszcze zatwierdzonym sprawozdaniem finansowym za rok 2015) tym samym jedynym dokumentem wskazującym na bieżącą sytuację Spółki, wobec braku obowiązku sporządzenia formalnych deklaracji w podatku dochodowym (CIT), może być wewnętrzne zestawienie przychodów spółki za okres od 01.01.2016 - 31.08.2016 r. (które załączono do zażalenia), które wskazuje na straty na działalności jaką skarżąca prowadzi.
W konsekwencji zapłata przez skarżącą w chwili obecnej kwoty 50000 zł wraz z odsetkami wpłynie na zachwianie jej płynności finansowej i nawet jeśli świadczenie to jest odwracalne, to aktualnie będzie skutkowało koniecznością poniesienia przez nią znacznego kosztu, co w efekcie wiązać się będzie z redukcją zatrudnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powołany przepis zobowiązuje jednocześnie wnioskodawcę do uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Oznacza to, że sąd administracyjny wstrzyma wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy uzasadnienie wniosku odnosi się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zatem to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji czy postanowienia będzie skutkowało wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ strona skarżąca nie przedstawiła we wniosku wystarczających okoliczności do zastosowania ochrony tymczasowej. Strona domagająca się wstrzymania wykonania postanowienia nakładającego obowiązek zapłaty kary pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13).
Podnieść również należy, że przytoczenie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a jak to już zostało powiedziane, skarżący nie poparł wniosku żadną dokumentacją. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego.
Należy się zgodzić także z argumentacją Sądu I instancji, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy spór ma charakter odwracalny. Ciężko zatem uznać, że skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. można utożsamiać z zapłatą kary, która w przedmiotowej sprawie może podlegać zwrotowi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.