Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 828/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi H. K. i M. U. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze został zawarty wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji. Nie został on jednak uzasadniony. W tej sytuacji nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mimo istnienia przesłanek. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W przypadku oddalenia zażalenia skarżący wnieśli o "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania" Sądowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że okoliczności przemawiające za zastosowaniem ochrony tymczasowej Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. W ocenie skarżących w wyniku wykonania decyzji wybudowanie na granicy ściany "o wysokości 4,5" spowoduje spadek wartości nieruchomości o około 30% (około 300.000 zł). Ponadto wskazano, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny – zaniechał ustalenia, że około 0,7 m od granicy znajduje się szpaler osiemnastoletnich świerków, które na skutek wykonania decyzji zostaną zniszczone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnień.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem co do zasady to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (porównaj: postanowienie NSA z 19.10.2017 r. II GZ 779/17). Tylko wyjątkowo można wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, mimo że skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie, jeżeli potrzeba wstrzymania wykonania jest oczywista i wynika z charakteru zaskarżonego aktu (zobacz: postanowienie NSA z 18.10.2017 r. II OZ 1216/17).
Na gruncie omawianego przepisu wskazuje się także, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada się zasadności samej skargi (tak np. NSA w postanowieniu z 17.06.2008 r. II OZ 600/08).
A zatem, w okolicznościach tej sprawy, trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie uzasadnili swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tym samym, że nie wykazali, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji nie podważyła także argumentacja zażalenia. Z uzasadnienia wynika bowiem, iż skarżący obawiają się, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji inwestor wybuduje ścianę na granicy z ich działką, co spowoduje spadek wartości ich nieruchomości. Jednakże subiektywne przekonanie skarżących (twierdzenia w tym zakresie nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione) o potencjalnym spadku wartości ich nieruchomości nie stanowi uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zażalenia. Podobnie należy ocenić argumenty dotyczące ewentualnego zniszczenia drzew na działce skarżących. To że znajdują się one, jak wskazując skarżący w odległości 0,7 m od granicy, nie oznacza, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostaną one zniszczone.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.