Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2396/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B. P., ustanowionego w ramach prawa pomocy dla B. P. kwotę 180,00 złotych oraz kwotę 39,60 złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łącznie kwotę 219,60 złotych. W uzasadnieniu Sąd I-instancji wskazał, iż zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm. zwanego dalej rozporządzeniem) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynosi 240,00 zł. Zdaniem WSA stosownie do treści § 18 ust. 2 lit a) tego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych.
Powyższe postanowienie w części, w jakiej Sąd I-instancji nie przyznał pełnomocnikowi z urzędu pełnego wynagrodzenia (tj. dodatkowo kwoty 73,20 zł) zaskarżył w imieniu skarżącego adwokat B. P.. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, względnie przez błędną jego wykładnię lub zastosowanie. Ponadto Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzucono błędne powołanie jako podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia § 18 ust. 2 lit a ww. rozporządzenia. Wskazując na tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przyznanie dodatkowo kwoty 73,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, albo ewentualnie o uchylenie postanowienia w zaskarżonej części z uwagi na sprzeczność uzasadnienia z treścią rozstrzygnięcia.
Ponadto zażądał przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie zażaleniowe. W ocenie pełnomocnika skarżącego wynagrodzenie winno zostać zasądzone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia w wysokości 292,80 zł, dlatego żądanie dotyczy zasądzenia dodatkowo kwoty 73,20 zł (różnicy między należną kwotą 292,80 zł i zasądzoną kwotą 219,60 zł). W uzasadnieniu zaznaczono ponadto, iż konieczność poniesienia dodatkowego nakładu czasu i pracy w celu sporządzenia zażalenia i uzyskania należnego wynagrodzenia przez pełnomocnika uzasadnia przyznanie kosztów za postępowanie zażaleniowe na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) ww. rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ponadto pkt 3 tego przepisu stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Należy także zauważyć, że z treści art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, nie wyższe jednak niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznając adwokatowi B. P. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie wyjaśnił z jakiego powodu nie zastosował 100% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, skoro było to wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a adwokat nie prowadził tej sprawy w pierwszej instancji. Ponadto Sąd I-instancji w zaskarżonym postanowieniu nie odniósł się do kwestii przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za przeprowadzone postępowanie zażaleniowe, gdy tymczasem opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Zażalenie pełnomocnika skarżącego należało zatem uznać za zasadne. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.