Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 572/15 oddalił wniosek Z. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego.
Sąd wskazał, że w dniu 10 czerwca 2015 r. Z. M. wniósł skargę na ww. decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki schodów zewnętrznych prowadzących do pomieszczenia piwnicznego w budynku przy ul. [...] w P., zlokalizowanych w pasie drogowym ul. [...] na działce nr [...], ark. [...], obręb [...]. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż rozbiórka schodów do piwnicy spowoduje trudne do odwrócenia skutki, albowiem skarżący zostanie pozbawiony możliwości wejścia do swojego lokalu, a ponadto zmuszony zostanie na własny koszt doprowadzić schody budynku przy ul. [...] do stanu sprzed wydania decyzji, co może wiązać się z kosztami rzędu kilkunastu tysięcy złotych.
Sąd powołał art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki z powyższego przepisu. Na podstawie zaskarżonej decyzji Prezydent Miasta P. został zobowiązany przez organ do rozbiórki schodów zewnętrznych prowadzących do pomieszczenia piwnicznego w budynku przy ul. [...] w P., a znajdujących się w pasie drogowym ul. [...]. W związku z powyższym nie sposób uznać, by wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez rozbiórkę przedmiotowych schodów mogło wiązać się z ryzykiem poniesienia przez skarżącego znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. To bowiem Prezydent Miasta P., a nie skarżący jest adresatem decyzji, skarżący zaś pozostaje właścicielem lokalu do którego przynależy piwnica, do której owe schody prowadzą. Nie oznacza to jednak, że samą rozbiórkę przedmiotowych schodów należy wiązać z ryzykiem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu kwestia wejścia do lokalu piwnicznego, do którego prowadzą rzeczone schody nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji, a koszty związane z doprowadzeniem schodów do stanu sprzed wydania decyzji nie obciążają skarżącego, lecz Prezydenta Miasta P., który przez miejską jednostkę organizacyjną Zarząd Dróg Miejskich wykonuje swe obowiązki zarządcy drogi – ul. [...] w P. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, podnosząc, że zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do wykonania prac określonych w zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie po stronie Prezydenta Miasta P. roszczenia względem skarżącego o zwrot kosztów związanych z rozbiórką schodów, co bezpośrednio wpłynie na stan majątkowy skarżącego. Ponadto, nie można wykluczyć, że decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego i konieczne będzie "odtworzenie" rozebranych schodów, co stworzy dla skarżącego zbędne uciążliwości i ryzyka, związane z koniecznością dwukrotnego przeprowadzenia prac remontowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie pozwalają na uznanie, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak prawidłowo zwrócił uwagę Sąd I instancji, obowiązek rozbiórki schodów został nałożony na Prezydenta Miasta P., a nie na skarżącego, a więc koszty związane z doprowadzeniem schodów do stanu sprzed wydania decyzji nie będą obciążać skarżącego. Przedstawiona przez skarżącego okoliczność w postaci możliwości wystąpienia przez Prezydenta Miasta P. do skarżącego o zwrot kosztów rozbiórki schodów, co w bezpośredni sposób obciążać będzie majątek skarżącego, ma zaś charakter przyszły i niepewny. Nie można także uznać, że skarżący zostanie pozbawiony wejścia do piwnicy, gdyż jak wynika z akt sprawy, do piwnicy prowadzi również inne wejście, wewnątrz budynku.
Mając zatem na względzie okoliczności niniejszej sprawy, a przede wszystkim zakres robót budowlanych objętych zaskarżoną decyzją nie można uznać, że jej wykonanie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.