Uzasadnienie
Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 26/11 wezwał K. W. i Z. W. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem w związku ze złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi K. W. i Z. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 12 września 2002 r., sygn. akt II SA/Kr 2538/98.
Na powyższe zarządzenie skarżący wnieśli zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie z opłaty kancelaryjnej, podnosząc argumenty dotyczące prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2011 r. sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 195 § 2 p.p.s.a. wobec prawidłowości pouczenia na rozprawie m.in. o opłacie kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia i dodatkowego pouczenia o możliwości udania się do punktu informacji sądowej, gdyby czegokolwiek strony nie zrozumiały. Ponadto strony złożyły wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został rozpoznany, a z zażalenia nie wynika żadna zmiana w ich sytuacji i nie ponowili tegoż wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku.
W niniejszej sprawie skarżący nie korzystali ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy, nie mieścił się on bowiem we wskazanym w art. 239 p.p.s.a. katalogu. Nie korzystali także z prawa pomocy w przedmiotowym zakresie, bowiem postanowieniem z dnia 11.03.2011 r. oddalono wniosek skarżących o zwolnienie od kosztów sądowych. Nie istniały więc żadne przesłanki dla uznania, iż winni być oni zwolnieni od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika z art. 212 § 1 w zw. z art. 211 p.p.s.a.
Stosownie zaś do treści art. 234 § 1 i 2 p.p.s.a., za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W przypadku nieuiszczenia tej opłaty przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
W niniejszej sprawie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został złożony osobiście w dniu 21 września 2011 r., jednak skarżący nie uiścili opłaty kancelaryjnej, wobec czego wezwano skarżących do dobrowolnego uiszczenia opłaty, przed zarządzeniem jej ściągnięcia.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192), w rozpoznawanej sprawie należna opłata kancelaryjna wynosi 100 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego żądania. Zarządzenie to jednak przesądza wyłącznie o wysokości opłaty kancelaryjnej, natomiast podniesione w zażaleniu okoliczności dotyczące prawa pomocy stanowią przedmiot odrębnego rozpoznania.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.