Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1969/14 odmawiającego D. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał to jak skarżąca wykazywała swoją sytuację materialną w pierwotnym wniosku o przyznanie prawa pomocy, która była podstawą do wydania przez Sąd I instancji postanowienia z dnia 18 lutego 2014 r. o odmowie przyznania D. W. prawa pomocy. W związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 344/15, ww. postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy stało się prawomocne. Ponadto z uwagi na kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, Sąd uznał ten wniosek jako wniosek o zmianę ww. postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Powołując się na treść art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd dokonał porównania sytuacji materialnej skarżącej, tj. czy od czasu wydania postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy nastąpiła taka zmiana sytuacji finansowej skarżącej, która umożliwiłaby na zmianę ww. postanowienia, tj. przez przyznanie prawa pomocy.
W ocenie Sądu I instancji skarżąca nie wykazała, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiła zmiana jej sytuacji majątkowej, która przemawiałyby za zmianą prawomocnego postanowienia z dnia 18 lutego 2015 r. W kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca nie przywołała okoliczności pozwalających stwierdzić, że jej sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny odnoszącej się do możliwości skarżących w partycypowaniu w kosztach postępowania w zakresie obowiązku uiszczenia opłat sądowych i dodatkowo ustanowienia adwokata.
Ponadto na wezwanie Sądu skarżąca, pomimo udzielonej odpowiedzi, nie udzieliła odpowiedzi na żądane informacje, w szczególności nie wskazała jakie ponosi miesięczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i rodziny (żywność, opłaty stałe, media), a jest to informacja istotna, gdyż dopiero porównanie koniecznych wydatków z dochodami skarżącej pozwoli na prawidłową ocenę możliwości materialnych strony. Brak informacji o kosztach utrzymania skarżącej nie pozwala na ocenę na jakim poziomie kształtują się jej możliwości finansowe.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy jej sytuacja materialna zmieniła się na niekorzyść, co przemawiałoby za zmianą prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. Ponadto skarżąca nie udzieliła wyczerpujących informacji do których została wezwana przez Sąd.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła D. W., podnosząc, że ma niewielką emeryturę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie Sąd I instancji podniósł, że w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca nie przywołała okoliczności pozwalających stwierdzić, że jej sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny odnoszącej się do sytuacji materialnej skarżącej. Kolejny formularz wniosku PPF nie zawierał bowiem, żadnych nowych okoliczności, które wskazywałyby na pogorszenie sytuacji materialnej skarżącej. Kolejny wniosek wskazywał bowiem na te same dochody, jakie były podstawą odmowy przyznania prawa pomocy.
Prawidłowo zatem Sąd uznał, że informacje zawarte w kolejnym wniosku nie są wystarczające do zmiany dotychczasowego rozstrzygnięcia. Dlatego prawidłowo zobowiązał skarżącą do złożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotowe zażalenie w pełni podziela stanowisko wypowiedziane w postanowieniu NSA zapadłym w niniejszej sprawie na wcześniejszym etapie postępowania, zgodnie z którym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze dotyczącej tego zagadnienia przyjęty został pogląd, że niedopełnienie, nawet w części, obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia nieuwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji wezwał bowiem skarżącą do udzielenia informacji wskazujących m.in. na stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem rodziny i przedstawienia dokumentów z których wydatki te będą wynikać, do wskazania i udokumentowania wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, w którym skarżąca aktualnie mieszka. Informacji tych skarżąca nie udzieliła, nie przedstawiła także żadnych dokumentów (np. rachunków), z których wynikałyby koszty utrzymania mieszkania i rodziny. W tej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd I instancji, że skarżąca nie uzupełniła złożonego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie, co uniemożliwiło dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny jej sytuacji finansowej pod względem stwierdzenia wystąpienia zmiany okoliczności sprawy przemawiających za uwzględnieniem kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zatem zakwestionowane postanowienie odpowiada prawu.
Z powyższych względów należało uznać, że w sprawie nie zachodzą warunki do zmiany postanowienia WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r. na podstawie art. 165 p.p.s.a., gdyż skarżąca nie powołał się na jakiekolwiek okoliczności, które miały miejsce po rozpoznaniu poprzedniego wniosku o prawo pomocy i które wskazywałby, że w świetle deklarowanych dochodów i wydatków, zmieniły się jego możliwości płatnicze.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.