Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 252 § 2 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", pozostawił bez rozpoznania wniosek M. P. o przyznanie prawa pomocy. Sąd wskazał, że pomimo wezwania strona skarżąca nie usunęła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, co obliguje do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł M. P. reprezentowany przez R. P., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przyznania prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W tej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy, dlatego został przesłany mu formularz PPF celem jego wypełnienia i złożenia do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lutego 2017 r. Oznacza to, że do dnia 21 lutego 2017 r. skarżącemu przysługiwał termin do złożenia wypełnionego formularza PPF. Skarżący nie uzupełnił ww. braku formalnego wniosku w zakreślonym terminie, dlatego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.