Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 563/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, odrzucił zażalenie skarżącego na własne postanowienie z dnia 30 sierpnia 2017 r.
W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 lipca 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 30 sierpnia 2017 r. wniósł skarżący.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 260 § 2 w zw. z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.". Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza sądowego utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z przepisów ustawy nie wynika przy tym, że orzeczenie Sądu działającego jako sąd drugiej instancji podlega zaskarżeniu w ramach zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 3 października 2017 r. wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości, sprostowania i uzupełnienia części orzekającej oraz zwolnienia z kosztów sądowych w części i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że "zaskarżone zarządzenie" zawiera błąd formalny – brak określenia, że postępowanie związane jest z inwestycją turbin wiatrowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Obowiązujące od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 p.p.s.a., którego treść określona została ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), w istotny sposób zmieniło tryb postępowania w sprawach dotyczących przyznawania prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 p.p.s.a., stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 p.p.s.a. W art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W przedmiotowej sprawie skarżący nadał skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej w dniu 25 listopada 2016 r., a zatem z tą chwilą zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej do rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej (tak też: NSA w postanowieniu z dnia 25.07.2017 r. II OZ 766/17). W konsekwencji, za trafne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 30 sierpnia 2017 r. jest niedopuszczalne, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.