Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 147/16 odrzucił skargę [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2015 r. nr [...], stwierdzająca u R. C. chorobę zawodową.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 5 stycznia 2016 r. Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 4 lutego 2016 r. W dniu 4 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej nadał skargę bezpośrednio do Sądu, a następnie Sąd przekazał skargę do organu w dniu 10 lutego 2016 r.
W dniu 22 lutego 2016 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 12 kwietnie 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II OZ 878/16 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie.
Przywołując treść art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd wskazał, że w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem organu niewłaściwego za datę złożenia skargi należy uznać datę, w jakiej skarga została przekazana organowi właściwemu. W niniejszej sprawie przekazanie skargi przez Sąd właściwemu organowi nastąpiło 10 lutego 2016 r., czyli po terminie. Z tego powodu Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 poprzez ich błędną interpretację, w rezultacie czego przyjęto, że strona skarżąca wniosła skargę po terminie. Wniosła o uchylenie postanowienia poprzez rozpoznanie sprawy.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przywołała okoliczności, które spowodowały błędne zaadresowanie przesyłki zawierającej skargę bezpośrednio do sądu zamiast do organu. Podała, że pełnomocnik spółki będący radcą prawnym po sporządzeniu skargi wręczył komplet dokumentów sekretarce z poleceniem przygotowania jej do wysyłki i nadania w urzędzie pocztowym. Z pisma Sądu informującego o przesłaniu skargi do właściwego organu strona dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ustalono, że sekretarka zatrudniona w kancelarii pełnomocnika w związku z nagłą chorobą omyłkowo zaadresowała skargę bezpośrednio do Sądu zamiast do organu.
W ocenie skarżącej przytoczone okoliczności wskazują, że postępowanie w niniejszej sprawie nie nosi znamion winy, toteż nie można uznać, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i z tego powodu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 ust. 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 tej ustawy należy to uczynić w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym oraz w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego sąd ten powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd pod adres właściwego organu. Stanowisko to trafnie przywołał również Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, a jak wynika z treści zażalenia nie jest ono kwestionowane również przez skarżącą.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a zatem z naruszeniem trybu wskazanego w art. 54 § 1 p.p.s.a., nakazującego wnoszenie skarg za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przekazał błędnie wniesioną skargę do właściwego organu. Należy przy tym zauważyć, że skarga została nadana do Sądu pierwszej instancji w ostatnim dniu terminu przewidzianego do jej wniesienia, tj. 4 lutego 2016 r., a wpłynęła do tegoż Sądu już po upływie terminu - 8 lutego 2016 r. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem możliwości przekazania tej skargi do właściwego organu z zachowaniem terminu. Z tego też względu w ślad za ugruntowanym w tej kwestii orzecznictwem Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że datą wniesienia przedmiotowej skargi była data jej przesłania przez Sąd organowi, co miało miejsce dopiero w dniu 10 lutego 2016 r., z więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Tym samym zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentacji zażalenia stwierdzić trzeba, że w żadnej mierze nie odnosi się ona do kwestii uchybienia terminu do wniesienia skargi, a skupia się na wykazaniu braku winy w uchybieniu terminu. Autor zażalenia pominął, że kwestia braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie została już prawomocnie oceniona. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II OZ 878/16 Sąd ten nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnie 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 147/16, odmawiającego skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W przywołanym postanowieniu stwierdzono, że uchybienia popełnione przez pełnomocnika obciążają stronę, podobnie jak zawinione działania osób trzecich, którym strona powierzyła wykonanie czynności.
Sąd uznał, że nieprawidłowe wysłanie pisma przez sekretarkę pracującą w kancelarii pełnomocnika, nawet jeżeli wynikało to z choroby sekretarki, z uwagi na możliwość i obowiązek kontroli jej działania przez przełożonych nie może przesądzić o stwierdzeniu braku winy pełnomocnika strony w uchybieniu terminu.
Z powyższych względów zarzuty zażalenia nie mogły odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem ocenił, że skarga strony została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.