Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 542/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości.
W uzasadnieniu postanowienia, odwołując się do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), dalej: p.p.s.a., Sąd I instancji stwierdził, że sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując uzupełniająco w piśmie z dnia 3 lipca 2017 r., że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo znacznej szkody, gdyż wymaga wejścia na dach budynku, a jest on stary, nieremontowany i grozi to, jej zdaniem, jego zawaleniem. Sąd I instancji odnosząc się do tak formułowanego wniosku, wyjaśnił, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie istnieje w rozpatrywanej sprawie, albowiem sam fakt wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, co obejmuje treść rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie oznacza, że szkoda, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nastąpi.
Sąd zauważył jednocześnie, że jeżeli w wyniku korzystania przez inwestora z należącej do skarżącej nieruchomości powstanie szkoda, to na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym inwestor zobowiązany będzie do jej naprawienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji złożyła A. K., wnosząc o jego uchylenie z powodu błędnej oceny stanu faktycznego, związanej z przyjęciem, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w niniejszej sprawie nie istnieje. Wyjaśniła, że jej 120-letni dom jest w na tyle złym stanie, że – jej zdaniem - konstrukcja dachu może nie wytrzymać obciążenia związanego z wykonywanymi na nim pracami przy sąsiednim budynku. Skarżąca sprzeciwia się jednocześnie takiemu rozumowaniu Sądu, które polega na uznaniu, że ewentualne szkody spowodowane przez inwestora, których nie można wykluczyć, będą musiały zostać przez niego naprawione. Skarżącej nie stać bowiem na pokrycie we własnym zakresie kosztów naprawy. Postawa inwestora zaś dowodzi, że nie będzie on chciał dobrowolnie wyrównać poniesionych szkód, a skarżąca będzie musiała dochodzić takiego obowiązku w postępowaniu sądowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu, gdyż nie sposób zarzucić Sądowi I instancji rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 25 kwietnia 2017 r. z naruszeniem dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a.
Podstawę do zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis stwarza sądowi możliwość wydania na wniosek strony postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji w warunkach wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonego aktu wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób prawidłowy ocenił, że wykonanie ww. decyzji nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, w szczególności nie spowoduje następstw, do których nawiązuje skarżąca w piśmie z dnia 3 lipca 2017 r. oraz w treści zażalenia. Zakres niezbędnych robót objętych pozwoleniem dotyczy pasa dachu o szerokości 1,5 m przylegającego do budynku zlokalizowanego na działce nr ew. [...] i ma związek z koniecznością remontu i ocieplenia elewacji północnej tego budynku. Skarżąca nie uprawdopodobniła, by roboty te ze względu na wskazany zakres oraz ich przedmiot mogły doprowadzić do znacznego uszkodzenia dachu (w szczególności jego częściowego zawalenia). Brak jest podstaw, by uznawać, że wiek budynku, w którym zamieszkuje skarżąca, przekłada się na jego stan techniczny w sposób, w jaki przedstawia to strona, tj. że jakiekolwiek dłuższe obciążenie dachu budynku przy ul. [...] w Z., w tym przebywanie na nim osób wykonujących na jego skraju określone czynności, stwarza duże prawdopodobieństwo doprowadzenia do jego zawalenia.
Pomijając, że tego rodzaju sytuacja, w zależności od szczegółowych ustaleń, może wyczerpywać dyspozycję art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), należy przyjąć, że same wątpliwości zgłoszone przez wnioskodawczynię pod kątem zapewnienia dostatecznego bezpieczeństwa prowadzenia robót budowlanych, a tak należy postrzegać obiektywnie stanowisko wnioskodawczyni, nie są wystarczające, by uzasadniały przyznanie jej ochrony tymczasowej. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się bowiem trafnie, że wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków wymaga określenia prawdopodobnych i realnych skutków wykonania tego rodzaju decyzji, co przekłada się na obowiązek uwzględnienia tylko takich oświadczeń i wyjaśnień składanych przez wnioskodawcę, które są przekonujące, rzetelne i wiarygodne (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2017 r. sygn. II OZ 1173/17; postanowienie NSA z dnia 12 maja 2017 r. sygn. II OZ 448/17).
Mając na uwadze powyższe względy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.