Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie II SA/Kr 270/05, po rozpoznaniu wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania postanowienia Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia – odmówił wstrzymania wykonania wymienionego postanowienia.
Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie wykazała istnienia podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w rozumieniu art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ppsa.
Postanowienie to B. P. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego zmianę przez wstrzymanie wykonania postanowień obu organów. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie z dnia 28 kwietnia 2005 r. narusza art. 61 § 3 ppsa. Podniosła, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza przynosi niewielkie zyski co powoduje, że nie stać ją na zapłacenie grzywny w celu przymuszenia w kwocie 4000 zł. Ewentualna egzekucja tej grzywny doprowadzi do zajęcia składników jej majątku w celu ich sprzedaży.
Nadto w dniu 21 lutego 2005 r. zaciągnęła kredyt w kwocie 30.000 zł na "finansowanie prowadzonej działalności gospodarczej" i ma "duże zaległości w spłatach faktur, w łącznej wysokości 12.129,02 zł."
W odpowiedzi na skargę na postanowienie z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 października 2004 r. w sprawie II SA/Kr 702/04 oddalił wniosek B. P. o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie B. P. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać, że wszczęto wobec niej postępowanie egzekucyjne dlatego, że dobrowolnie nie wykonała ostatecznej decyzji nakazującej jej "przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku na działce nr [...] w L. z funkcji zakładu produkcyjnego na funkcję budynku gospodarczego", która to zmiana sposobu użytkowania nastąpiła bez wymaganego pozwolenia. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest dopuszczalna jakakolwiek weryfikacja decyzji podlegającej wykonaniu, czyli decyzji ostatecznej. Postępowanie to ma na celu wyłączenie wykonania obowiązku wynikającego z tej decyzji. Samo złożenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję nakazującą wykonanie określonego obowiązku, nie wstrzymuje jej wykonania i nie ma wpływu na postępowanie egzekucyjne. Ponieważ zarówno w postępowaniu egzekucyjnym jak i postępowaniu zwykłym skarżąca powołuje się na podobne okoliczności m.in. dotyczące jej sytuacji rodzinnej i materialnej zaznaczyć jedynie wypada, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie II OZ 152/05 oddalił jej zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 października 2004 r. w sprawie II SA/Kr 702/04.
Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, sąd na wniosek strony skarżącej może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo to musi być obiektywne, realne i bezpośrednie. Nie chodzi więc o zagrożenie hipotetyczne lub o subiektywne przekonanie o istnieniu takiego niebezpieczeństwa. Zmieniając bez wymaganego pozwolenia sposób użytkowania budynku, skarżąca powinna liczyć się ze skutkami popełnionej samowoli. Przywrócenie do poprzedniego sposobu użytkowania nie tylko zwolni skarżącą od obowiązku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia ale i umożliwi jej podjęcie starań o uzyskanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania tego budynku.
Skarżąca winna wiedzieć, że zapłacenie tej grzywny nie zwolni jej od wykonania obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania i że dalszy jej upór może spowodować zastosowanie wykonania zastępczego.
Trudna sytuacja rodzinna i materialna zobowiązanego w realiach niniejszej sprawy, nie może uzasadniać odwlekania wykonania ostatecznej decyzji i nie może być traktowana jako przesłanka uprawniająca do wstrzymania wykonania środka przymusu zmierzającego do wykonania nałożonego obowiązku.
Z tych też względów brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia i dlatego na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 ppsa należało je oddalić.