Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał Arturowi Stępniowi prawo pomocy poprzez zwolnienie go ponad kwotę 100 (sto) złotych od wpisu sądowego od wniesionej skargi, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że sytuacja materialna skarżącego jest trudna, ale nie daje podstaw do przyjęcia, że nie może on uiścić części wpisu sądowego.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący A. S. podnosząc, że Sąd I instancji naruszył konstytucyjną zasadę równości wobec prawa oraz nadmienił, że w sądach powszechnych "nie miał trudności z przyznaniem pomocy prawnej".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Z oświadczenia o stanie majątkowym skarżącego wynika, że utrzymuje się on wraz z matką i bratem z dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, ze stosunku pracy oraz emerytury, których łączna wysokość wynosi 1973 zł 89 gr. Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że przy tych dochodach, poniesienie części kosztów postępowania sądowego nie przekracza jego możliwości finansowych.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, ażeby wyjątkowo odstąpić od tej zasady, tym bardziej, że po uiszczeniu części wpisu w wysokości 100 zł skarżący ma zapewnioną możliwość rozpoznania jego sprawy przez sąd administracyjny.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.