Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 4 października 2007 r., na podstawie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwano M. E. do uzupełnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziów, poprzez podanie imienia i nazwiska każdego sędziego oraz podanie przyczyn wyłączenia w odniesieniu do każdego sędziego.
Pismem z dnia 7 listopada 2007r. (data stempla pocztowego), skarżąca wskazała imiennie listę 17 sędziów, podlegających wyłączeniu oraz "innych, których nazwisk nie znam". Nie wskazano jednak przyczyn takiego wyłączenia.
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 2 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1060/05, pozostawiono bez rozpoznania wniosek M. E. o wyłączenie wskazanych sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd uznał, że wobec niewskazania przez skarżącą okoliczności uzasadniających wątpliwości co do bezstronności sędziów, wniosek skarżącej z dnia 3 października 2006 r. o wyłączenie sędziów należy pozostawić bez rozpoznania.
Na powyższe zarządzenie skarżąca M. E. złożyła zażalenie podnosząc, że naruszony został art. 20 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych, sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy. Przepisy art. 18 i art. 19 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuują przesłanki wyłączenia sędziego od udziału w sprawie toczącej się przed sądem administracyjnym.
Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 powołanej ustawy), wyłączenie sędziego następuje wówczas, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 ustawy). Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na ustawowych podstawach określonych w powyższych przepisach.
Zauważyć należy, że wniosek skarżącej dotknięty jest brakiem formalnym, którego skarżąca z sobie tylko wiadomych przyczyn nie usunęła, mimo wyraźnego i prawidłowego wezwania zawierającego wskazanie, w jaki sposób należy uzupełnić braki dyskwalifikujące przedmiotowy wniosek.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zastosował przepisy art. 49 § 1 i 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl których, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.
Skoro zatem skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków w powyższym trybie, wniosek ten prawidłowo został pozostawiony bez rozpoznania.
Odnosząc się do argumentów skarżącej zawartych w zażaleniu należy natomiast wskazać, że w myśl art. 20 § 3 ustawy sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie może spełniać czynności niecierpiące zwłoki, do których niewątpliwie należy zaliczyć wezwanie do usunięcia braków formalnych samego wniosku o wyłączenie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.