Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 891/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił wniosek M. P. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 29 czerwca 2017 r., znak: SKO.4021.OD/686/15/17, w przedmiocie kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego zezwolenia.
WSA stwierdził, że o fakcie uchybienia terminu do złożenia skargi M. P. dowiedział się z treści postanowienia Sądu z dnia 27 września 2017 r. odrzucającego jego skargę z powodu wniesienia jej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Sąd wskazał, że powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w sposób przewidziany prawem w dniu 4 października 2017 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania i czego nie kwestionuje skarżący. Od tej ostatniej daty należy liczyć początek siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi (art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarżący powinien był wnieść wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi najpóźniej w dniu 11 października 2017 r., to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia mu ww. postanowienia. Składając ten wniosek w placówce pocztowej w dniu 16 października 2017 r. (koperta nadawcza – k. 22), skarżący uchybił ustawowemu terminowi do jego złożenia, co skutkowało jego odrzuceniem.
W ocenie Sądu, argumenty skarżącego odnoszące się do tego, że zapoznał się on z uzasadnieniem postanowienia Sądu dopiero w dniu 12 października 2017 r., po powrocie z wyjazdu służbowego, nie mogły mieć wpływu na ocenę okoliczności opóźnienia w złożeniu wniosku. WSA w Lublinie uznał, że nawet gdyby przyjąć, że skarżący, prowadzący zawodowo działalność gospodarczą, nie mógł osobiście zapoznać się niezwłocznie z treścią doręczonej mu przez Sąd przesyłki, to – jako osoba dbająca z przeciętną starannością o swoje sprawy – powinien był on zlecić wykonanie tej czynności innej osobie, przykładowo pracownikowi, który w jego imieniu pokwitował w dniu 4 października 2017 r. odbiór odpisu postanowienia Sądu z dnia 27 września 2017 r.
Sąd nie badał kwestii związanych z brakiem winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi, ponieważ istota sprawy sprowadzała się do oceny, czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący M. P., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Skarżący podniósł, że odpis postanowienia z dnia 27 września 2017 r. o odrzuceniu jego skargi odebrała osoba zatrudniona u niego, zaś on przebywał w tym czasie na wyjeździe służbowym. Informację o odebranym postanowieniu powziął dopiero w dniu 7 października 2017 r. po powrocie z podróży służbowej i zapoznaniu się z korespondencją przychodzącą. Stwierdzenie Sądu, że skarżący powinien zlecić wykonanie czynności innej osobie, np. pracownikowi, który w dniu 4 października 2017 r. odebrał postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi, uznał za nieobiektywne i krzywdzące, ponieważ prowadzi on własną działalność gospodarczą i nie posiada kadry pracowniczej umocowanej oraz z odpowiednią wiedzą merytoryczną do przygotowywania pism procesowych. Skarżący zaznaczył, że wszelkie pisma przygotowuje we własnym zakresie i osobiście.
Ponadto skarżący w zażaleniu zawarł argumenty odnoszące się również do zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 29 czerwca 2017 r., znak: SKO.4021.OD/686/15/17, w przedmiocie kary pieniężnej za odbiór odpadów komunalnych bez wymaganego zezwolenia, a także wskazał, że przy wnoszeniu skargi uchybił on terminowi, ponieważ przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi doszło do oczywistej, nieumyślnej i niezawinionej omyłki rachunkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodobniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu w ustawowym terminie jest warunkiem formalnym jego rozpoznania, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a. Merytoryczne badanie wniosku o przywrócenie terminu jest zatem możliwe tylko wówczas, gdy wniosek ten nie jest spóźniony, a zatem gdy został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że najdalszym terminem, w którym przyjąć można, że ustąpiła przyczyna uchybienia terminu, był dzień 4 października 2017 r., kiedy to doręczono stronie skarżącej odpis postanowienia odrzucającego skargę. W tej dacie ustała zatem przyczyna uchybienia terminu i rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Nie można uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącego, co do innej daty ustania przyczyny uchybienia terminu, skoro sam skarżący we "wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania" z dnia 13 października 2017 r. wskazuje, że z treścią postanowienia o odrzuceniu jego skargi zapoznał się po powrocie z wyjazdu służbowego w dniu 12 października 2017 r., zaś w zażaleniu na postanowienie z dnia 2 listopada 2017 r. pisze, iż informację o odebranym przez pracownika postanowieniu z dnia 27 września 2017 r. powziął w dniu 7 października 2017 r., po powrocie z podróży służbowej.
Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, wniosek o przywrócenie terminu powinien być złożony najpóźniej w dniu 11 października 2017 r., tymczasem skarżący złożył go dopiero w dniu 16 października 2017 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, dlatego, jako spóźniony, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Podkreślić też należy, że Sąd pierwszej instancji odrzucając jako spóźniony wniosek o przywrócenie terminu, nie ocenia przesłanek uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej ani kwestii związanych z zaskarżoną do Sądu decyzją.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.