Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego M. de B. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 535/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I. instancji nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wybudowanie przez inwestora w ramach zatwierdzonego projektu budowlanego schodów prowadzących do piwnicy nie uniemożliwia ich rozebrania czy też zaadoptowania podwórka zgodnie z planami skarżącego z uwzględnieniem istniejących już schodów. Skarżący nie uprawdopodobnił wystarczająco, że zrealizowanie inwestycji prowadzić będzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sama obawa skarżącego, że w przyszłości nie będą mogły zostać zrealizowane określone inwestycje (zagospodarowanie podwórka) nie stanowi wystarczającej okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania. Inwestor rozpoczął już roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wstrzymanie wykonania decyzji w tym momencie naraziłoby go na duże straty finansowe.
Pismem z dnia 30 października 2008 r. M. de B. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków pomimo, że z akt sprawy postępowania administracyjnego wynika, że po wybudowaniu wejścia co piwnic pozostali współwłaściciele, w tym i skarżący, utracą prawo dysponowania tą częścią nieruchomości wspólnej w sposób nieodwracalny.
Chybione jest stanowisko Sądu I. instancji, że będzie możliwe późniejsze rozebranie schodów do piwnicy. Schody zostaną wybudowane w taki sposób, że zejście do lokalu użytkowego umiejscowionego w piwnicy (docelowo restauracja) odbywać się będzie systemem schodów zewnętrznych i ich ewentualna rozbiórka uniemożliwi wejście do lokalu.
Sąd nie odniósł się do meritum sprawy tj. wydania pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem prawa, ze względu na to, że inwestorzy poprzez uzyskanie pozwolenia na budowę zadysponowali nieruchomością wspólną bez uzyskania zgody współwłaścicieli. Realizacja inwestycji zmieni udział procentowy współwłaścicieli w nieruchomości wspólnej, a inwestorzy z pewnością dokonają stosownego wpisu do księgi wieczystej, co wywoła wręcz nieodwracalny skutek. Ponadto w razie ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji skarżący zmuszony będzie kierować sprawę o odszkodowanie nie tylko przeciwko inwestorowi lecz również Skarbowi Państwa, czego Sąd I. instancji nie wziął pod uwagę odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na zażalenie E. C.-F. i M. F. wnieśli o oddalenie zażalenia. Podnieśli, że nie znajduje uzasadnienia, w świetle argumentów podnoszonych w skardze oraz zażaleniu, żądanie wstrzymania wykonania decyzji w całości. Zastrzeżenia skarżącego dotyczą jedynie prac wykonywanych w obrębie podwórka nieruchomości. Wstrzymanie wykonania decyzji w części, która jest kwestionowana przez skarżącego byłoby zupełnie bezprzedmiotowe, gdyż budowa schodów od strony podwórka na podstawie zaskarżonej decyzji została zakończona 12 września 2008 r.
M. S. i D. F. w odpowiedzi na zażalenie wskazały na ugodę sądową z dnia 22 czerwca 2001 r. podpisaną przez ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości mocą której E. i M. F. otrzymali zgodę na adaptację piwnic na lokal gastronomiczny wraz z budową koniecznego wejścia, pod warunkiem zgodności projektu z prawem budowlanym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 P.p.s.a.). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów własnych wnioskodawcy (art.50 P.p.s.a.).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, na który powołał się pełnomocnik inwestora w odpowiedzi na zażalenie, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części powinno uwzględniać aktualny etap prowadzonych robót, aby nie doszło do sytuacji, że wstrzymuje się wykonanie decyzji w tej części, w której roboty budowlane zostały już zrealizowane (Postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2005 r. o sygn. akt II OZ 1026/05). Pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że inwestycja (budowa schodów) została zrealizowana w dniu 12 września 2009 r., po wydaniu zaskarżonego postanowienia, co potwierdził kopią dziennika budowy nr [...]r.
W świetle powyższego za zasadną należy uznać argumentację Sądu I. instancji, że wstrzymanie wykonania decyzji w momencie realizacji inwestycji naraziłoby inwestora na duże straty finansowe.
Prawidłowo ponadto WSA w Krakowie nie odniósł się do meritum sprawy, co zarzuca skarżący w zażaleniu, bowiem niezgodność decyzji z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu I. instancji w toku rozprawy. Oparcie rozstrzygnięcia o tymczasową ochronę na niezgodności decyzji z prawem czyniłoby bezzasadną dalszą kontrolę legalności decyzji administracyjnej.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w związku z art.197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji postanowienia.