Postanowienie NSA z 27 stycznia 2017 r., II OZ 22/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Spółdzielni B. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2176/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółdzielni B. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji podkreślił, że wstrzymaniu mogą podlegać jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja ustalająca warunki zabudowy, która z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej "p.p.s.a."). Ustalenie warunków zabudowy terenu nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji, nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, na danym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółdzielnia B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła zażalenie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia, względnie o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo iż przedmiotowa decyzja skutkuje powstaniem trudnych i w zasadzie niemożliwych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13).

Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.

W przedmiotowej sprawie decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z parkingiem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach o numerach wskazanych w treści decyzji zlokalizowanych przy ul. Z. na terenie Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy. Argumentacja pełnomocnika skarżącego wskazująca na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieusprawiedliwiona. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter promesy, a więc rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu. Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał skarżącej, że ewentualnemu wstrzymaniu wykonania będzie mogła podlegać dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i w tym postępowaniu będą mogły zostać zabezpieczone interesy skarżącej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.