Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 220/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 57/10, którym odrzucono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r. oddalającego skargę J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...].
Zażaleniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. J. G. zaskarżyła powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014r. jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.