Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 57/10, powołując się na art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej jako p.p.s.a., odrzucił zażalenie J. G. na postanowienie tego Sądu z dnia 18 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku również tego Sądu z dnia 17 marca 2010 r. oddalającego skargę J. G.na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2009 r. znak: DON/ORZ/7100/1614/09 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego bądź doradcę podatkowego, lub inne osoby wymienione w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd doręczając postanowienie pouczył stronę o środkach zaskarżenia i wymogach z tym związanych. Ponieważ przedmiotowe zażalenie nie było sporządzone przez żadną z tych osób, dotknięte było nieusuwalnym brakiem, powodującym jego odrzucenie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. G.. Strona skarżąca, jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Wojewódzki słusznie ocenił, iż wniesione przez stronę skarżącą zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym w trybie art. 49 p.p.s.a. Badane zażalenie sporządziła i podpisała osobiście skarżąca, nie legitymując się uprawnieniami wymaganymi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. czym naruszyła obowiązek wynikający z art. 194 § 4 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie dopełniła powyższego wymogu, mimo że została o nim pouczona. Wobec powyższego Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem prawidłowo odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, ponieważ strona skarżąca nie należy do grupy podmiotów wymienionych w powyższych przepisach.
W tej sytuacji zarzuty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia, które w znacznej mierze stanowią powtórzenie treści wcześniejszych pism procesowych składanych przez skarżącą, a zarazem wykraczają poza ramy środka odwoławczego, należy uznać za niepodlegające ocenie sądu odwoławczego.
Mając na uwadze wszystkie wyżej opisane okoliczności faktyczne i argumenty prawne Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i orzekł jak na wstępie z mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.